EN P-001318/2020 Answer given by Mr Schmit on behalf of the European Commission (15.4.2020)

1. Pursuant to Article 2(1) of Regulation (EC) No 883/2004 , its personal scope includes “nationals of a Member State […] who are or have been subject to the legislation of one or more Member States”. This provision applies regardless of the type of employer a person works for, including therefore individuals working for the foreign ministry of an EU Member State in a Member State other than their own. To the extent that the persons in question are civil servants, Article 11(3)(b) of the Regulation stipulates that they are subject to the legislation of the Member State to which the administration employing them is subject. Hence, the persons concerned remain insured in the Member State for whose foreign ministry they work and the legislation of that Member State remains applicable to them.

2. The situation of persons working for an EU Member State in a third country is different insofar as it is not generally governed by the Regulation. As the aim of the Regulation is to facilitate the free movement of persons (cf. Recitals 1 and 45), it does not apply to situations that are confined in all respects within a single Member State . Thus, where there is no second Member State involved, the social insurance arrangements for this group of persons are outside the scope of EU law and are determined according to the relevant national law, which these persons are subject to.

3. The situations of the persons respectively referred to in question 1 and in question 2 (where only one Member State is involved) are not comparable, since the former is governed by EU law and the latter is not. Therefore, the different treatment cannot be regarded as a breach of the principle of equal treatment.

Zoekresultaat – inzien documentECLI:NL:RBDHA:2021:9858
Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
22-07-2021
Datum publicatie
14-09-2021
Zaaknummer
20/6531
Rechtsgebieden
Belastingrecht
Bijzondere kenmerken
Eerste aanleg – enkelvoudig
Inhoudsindicatie
Box 3 heffing medewerker Europees Octrooi Bureau is terecht.

Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
Viditax (FutD), 14-9-2021
V-N Vandaag 2021/2163
Verrijkte uitspraak
Uitspraak
Rechtbank DEN HAAG
Team belastingrecht

zaaknummer: SGR 20/6531

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 juli 2021 in de zaak tussen
[eiseres] , wonende te [woonplaats] , eiseres

Allemaal heel leuk, maar voor “gewone” inwoners van Frankrijk heeft dit geen betekenis. Frankrijk heeft immers in 2015 met een reparatiewetje de uitspraak van het EHvJ in de zaak De Ruyter en daarmee de EU-regelgeving omzeild. Daardoor is er volgens de Franse overheid met betrekking tot CSG/CRDS geen sprake meer van bijdragen en heffingen “die specifiek en rechtstreeks zijn bestemd voor de financiering van de sociale zekerheid van de lidstaat in kwestie”.

Pas wanneer het Hof zich definitief heeft uitgesproken over deze Franse reparatiewetgeving wordt het interessant voor verdragsgerechtigden en voor mensen met een tweede huis in Frankrijk. Dat zal nog wel een aantal jaren duren en tot die tijd zal iedereen die in Frankrijk woont gewoon de heffingen CSG/CRDS moeten betalen. Daaraan zal ook de zaak De Lobkowicz niets veranderen.

Overigens spreekt het EUHvJ in het arrest De Ruyter niet over “specifieke en rechtstreekse bestemming voor sociale zekerheid” maar over “wettelijke bepalingen waarbij heffingen zijn ingesteld die een rechtstreekse en voldoende relevante samenhang vertonen” met sociale zekerheid.

Dat biedt m.i. zeker juridische mogelijkheden, want ondanks de reparatiewetgeving heeft de CSG/CRDS nog steeds een relevante samenhang met de Franse sociale zekerheid. De Europese Commissie is ook die mening toegedaan, want zij is inmiddels een inbreukprocedure begonnen tegen Frankrijk. Of die samenhang “voldoende” is, zal het EUHvJ te zijnertijd beslissen.

De AG bevestigt overigens dat de CSG, en andere hier in geding zijnde Franse heffingen, niet als “belastingen” maar als sociale zekerheidsheffingen te kwalificeren. Dit onder herhaling van argumenten die het EUHvJ onder meer in arrest De Ruyter ook gebruikte. Gevolgtrekkingen voor de reparatiewetgeving die Frankrijk per 2016 n.a.v. arrest De Ruyter opstelde zijn echter aan deze Conclusie niet te verbinden.