Hier word ik ter plekke niet goed van: “Wat Nederland betaalt aan het woonland heeft niets te maken met de woonlandfactor.” Deze frase legt de hele woonlandfactor (-zwendel) in 1 keer luid en duidelijk vast.

Zo vaak ik dat met cijfers, feiten en toelichting heb opgebracht bij de rechters. Die knikken dan beleefd van Ja. En vervolgens komt er GEEN UITSPRAAK over. Het punt wordt gewoon niet een genoemd of vernoemd in de “kortom” uitspraak.

Volgende zwendel dus: Het verdoezelen/verzwijgen van geschilpunten door de rechtbank(en). Vooral als dat hun bazen niet uit komt. En die betalen hun salaris. En wiens brood men eet, diens taal men spreekt.

ERGO: Vergeet de WLF. Vergeet Recht en Rechtschapenheid. Accepteer alle prijsopdrijvingen, alle zwendels, alle BLA vanuit de overheidshoek, laat je als een lam ter slachtbank voeren. Pas als je dood bent is alles over en heb je er geen last meer van. Behalve je nabestaanden. Die worden eerst nog worden leeggeplukt en daarna geheel in stijl gedumpt.

Wat de woonlandfactoren betreft heb ik al eerder voor onderzoek gepleit om dit in geval van vreemde ontwikkelingen in de teller voor bepaalde woonlanden te doen (zoals in Zweden is geschied). Een andere mogelijkheid is te kijken naar de min of meer vergelijkbare indicator: uitgaven voor zorg voorzover door de staat of vanuit verplichte verzekering gefinancierd (maar dan per inwoner) als gepubliceerd door de WHO, en daaruit vervolgens een woonlandfactor berekend . Ik heb dat gedaan (uitgedrukt in USD dollar termen als grootheid) voor de landen waar verdragsrecht mogelijk is. Die indicator heb ik vergeleken met de woonlandfactor die Nederland gebruikt (en jaarlijks publiceert in de Staatscourant) , en wel voor (indicatief) de jaren 2009 t/m 2018.

Afwijkingen (meer dan 10 procentpunten) die bij de WHO gunstiger in structuur uitvallen dan wat Nederland hanteert vind je dan voor de volgende staten: Frankrijk, Ijsland en Litouwen.
Afwijkingen in ontwikkeling van de woonlandfactor die bij de WHO gunstiger zijn voor de periode 2009 t/m 2018) dan wat Nederland hanteert (meer dan 10 procentpunt) vind je bij Frankrijk, Ijsland, Litouwen, Denemarken, Finland, Griekenland, Italië.

Op die gronden zou je bij dergelijke landen verder kunnen onderzoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn met de ontwikkeling in of de hoogte van de gemiddelde wettelijke zorgkosten. Het bovenstaande is indicatief aangezien ook definitieverschillen tussen WHO en de EU, jaarverschillen en valutakoersen nog op die afwijkingen van invloed zullen zijn.

Ik heb trouwens ook veel staten gevonden waarbij de genoemde “WHO woonlandfactor” juist veel hoger is dan wat Nederland in de staatscourant op basis van EU- of nationale gegevens publiceert.

Aanvullende indicaties zouden nog te vinden zijn bij de OECD en Eurostat. Maar het bovenstaande biedt al een handreiking voor een ieder die bezorgd is over de juiste berekening van de woonlandfactor.

Nu Nederland heeft uitgesproken dat er sprake moet zijn van evenredigheid, althans bij de betalingen van de wettelijke zorgbijdrage, ligt daar het aanknopingspunt voor bezwaar. Op dat punt bestaat er nog geen jurisprudentie. Maar inderdaad: zekerheid dat een rechter zo’n bezwaar zal honoreren is er niet.

Wat je argumentatie m.b.t de woonlandfactoren betreft: je maakt ten onrechte geen onderscheid tussen de (gemiddelde) kosten van gepensioneerde verdragsgerechtigden en de (gemiddelde) zorgkosten van verzekerden onder het woonlandstelsel. Dat zijn verschillende grootheden die niet parallel hoeven te lopen in ontwikkeling. En bij de woonlandfactor (de teller) gaat het slechts om het laatste.

Mijn principe is: vecht slechts dan bij de rechter aan indien er een redelijke kans is dat hetzij de regelgeving hetzij de uitvoering daarvan strijdig is met (hogere) wetgeving of algemene rechtsbeginselen. Het eerste bleek wat op te leveren bij verzet tegen de hoogte van de zorgbijdrage volgens art. 69 ZVW (daardoor invoering van woonlandfactoren) en het exportabel maken van de MKOB tegemoetkoming. Gezien het feit dat bestuurszaken weinig kosten en een makkelijke toegang bij de bestuursrechter vinden is er alle reden om proefprocedures te voeren ingeval er een redelijke kans op succes lijkt te zijn. Daarnaast dus zaken die in individuele gevallen berusten op onjuiste wetsinterpretatie of onjuiste vaststelling van de feiten. Maar die blijken meestal in de bezwaarfase al op te lossen te zijn.

In de landen met woonlandfactor beneden ong. 0,41 wordt helemaal niets betaald aan zorgtoeslag aan verdragsgerechtigden. Het gaat dan om de landen die je noemt, Oost-Europese landen , Griekenland (en Spanje zit op de grens). En in andere landen met hogere woonlandfactoren krijgt men meestal verhoudingswijs naar men aan bijdrage betaalt minder dan in Nederland. Dat is betwistbaar omdat zo afbreuk gedaan wordt aan de oorspronkelijke doelstelling dat het totaal van de betalen bijdrage van een verdragsgerechtigde evenredig is aan de waarde van het wettelijke zorgpakket van het woonland t.o.v. Nederland. Er is dus een rechtstreeks verband met de hoogte van de netto te betalen bijdrage.

De woonlandfactor is in rechtszaken al diverse keren aan de orde geweest, en de hoogste rechter heeft die steeds goedgekeurd. Het heeft dus geen zin daartegen opnieuw te procederen, hoogstens nog tegen een woonlandfactor groter dan 1. Wat de woonlandfactoren betreft kan slechts nog nagegaan worden of ze goed berekend zijn. Maar daarvoor hoef je niet naar de rechter gaan: die gaat ook niet zelf rekenen.

De verhouding tussen de macro-bijdragen van verdragsgerechtigden en het totaal aan kosten die Nederland betaalt voor verdragsgerechtigden waarvan jij de ontwikkeling schetst, en ook al differentieer je per woonland, heeft ook niets te maken met de woonlandfactor. Daar hoef je noch bij de rechter noch bij de politiek mee aan te komen.

Argwaan t.a.v. de woonlandfactor is op zich terecht (zie de correctie voor Zweden). Maar, zoals ik al eerder schreef: dan kan die argwaan het beste dan worden getoetst als er een structurele wijziging in de teller van de woonlandfactor zichtbaar is geworden. Dat gaat dan dus over die gemiddelde zorgkosten per verzekerde in het woonland, die niet in relatie staan tot de door Nederland betaalde kosten voor verdragsgerechtigden.

@X :
Het komt wel vaker voor dat je een verzekeringsrecht hebt en er geen gebruik van maakt, en dus toch premie moet betalen. De essentie van de uitspraak C-345/09 was dat het verdragsrecht in feite neerkomt een verplichte wettelijke verzekering tegen ziektekosten op basis van EU-wetgeving en niet een vrijwillige verzekering inhoudt.

De EU verordening is een gatenkaas vol met loopholes voor trukendozen waar een weldenkend mens zich niet of nauwelijks tegen kan beschermen.
“Het gaat er om zo veel mogelijk veren te plukken met het minste geraas.” zei Fin. Min. Colbert van Louis XIV ooit. En die mentaliteit, die is nooit veranderd. Dus ook de “oplossing” voor de buitenland bijdrage = op basis van de REEEL gemaakte kosten in een kalenderjaar. Gedeeld door het aantal mensmaanden verzekerden in een gegeven land. Uitkomst = gemiddelde zorgkosten pppm. Dit kan dan worden verrekend met het TOTALE INKOMEN van de verzekerde personen in dat land (NinBi-verklaringen aan de Bel.Dst in NL) te delen op de REEEL gemaakte kosten = gemiddelde zorgkosten per 1000 Euro inkomsten voor/in dat land.

Heb je dan 20.000 of 50.000 inkomsten dan betaal je 20 of 50 gemiddelde zorgkosten per maand over het aantal maanden dat je in dat land verzekerd bent geweest. Simpele rekensommetjes, waarvoor je in een half uurtje een programmatje schrijft voor de computers van de ZIN-CAK-Bel.Dst. Want al die financiele gegevens, staan toch al in de databases van de Bel.Dst. DAN ben je af van de ongekende malversatie-bron met de huidige bijdrage grondslag op basis van NL zorgkosten structuren. DAN ben je ONAFHANKELIJK van de NL zorg en zorgkosten en de afgeleide berekening voor een willekeurig land.

DAN ben je ook af van de “omstreden” Woonland Factor die :
a) ellende/willekeur betekent,
b) een minister in Den Haag “mag vaststellen” naar “Eigen Behoefte” onder Eigen beheer, zonder enige tegenspraak in het NL-Parlement of -Senaat.
Dat plan heb ik al 2 x voorgelegd aan de AMS-rechtbank ter beeordeling. Response: GEEN, niet eens vernoemd of benoemd in de uitspraak. Volslagen onbeschoft in de vuilnisbak gekieperd. De CRvB Rechter in Utrecht zei trots: “Ik kan de wet veranderen als ik dat wil”. Maar toe hij kennis nam van dit plan om de wet te laten veranderen was de reactie idem die van AMS: NUL, geen woord pro of contra, géén beoordeling.

Dat gebeurde dan wél na informele ruggespraak met de Juriste van ZIN/CVZ na afloop van de rechtzitting, terwijl ik buiten de rechtzaal stond en er met volle verbazing naar kijken kon (AMS – CRvB). Wellicht iets voor de “denktank” van de VBNGB om na te gaan denken over dat plan? Dan zijn we ook verschoond van een hele hoop nodeloze discussies. Dan kunnen we terug naar de basis:

En kun je gelijk die belachelijke bovengrens van ruim 51.000 euro verleggen naar dat van een kamerlid of minister. De buitenland-bijdrage wordt nu structureel afgewenteld op de laagste inkomens. Want iedereen met en hoger inkomen dan die 51K, komt er nu relatief goedkoop mee weg : 6000 euro bijdrage (12%), ook bij 100.000 (6%) of 180.000 (3,3 %) euro inkomen. Niet echt sociaal te noemen.

Dus VBNGB: werk aan de winkel voor een nieuwe vorm van buitenland bijdrage. Of is dat nadenken over het bovenstaande plan teveel gevraagd?

Hartelijke Paas-Groeten,
Hans

Waarom? Omdat het niet altijd even duidelijk is dat de EU 883/2004 Art.30.1 geheel en volledig, naar eer en geweten, wordt toegepast. Dat artikel stelt omonwonden vast dat NL aan een land dient te vergoeden wat er aan ECHTE kosten is gemaakt. Voor de medische zorg in dit geval. En alleen voor dat! Niets anders.

Dus b.v. de Franse nota aan NL dient te worden geschoond van niet aan medische zorg toe doende zaken als vaderschapsverlof e.d. Kijk in de cijfers van de jaarlijkse VWS Zorgmonitor e.d. bronnen. En dan naar de geschoonde zorgkosten totalen per land, Spanje of Frankrijk etc.: bedrag A. En vandaar naar de door NL-ZIN opgeeiste vergoedingen aan de betalenden aldaar, bedrag B.

Is dan de uitkomst dat de kosten (A) en de baten (B) in evenwicht zijn? Neen. Dat hoeft ook NIET volgens edelachtbare geleerden in de juridische afdeling van ZIN. Volgens mij WEL, met EU 883/2004 art.30.1, in de hand. Waarom NIET, omdat NL aan de verschillen tussen de bedragen A en B dik verdient. En daarom de smoes heeft verzonnen de buitenlandbijdrage te baseren op en te berekenen vanuit het NL kostenplaaatje, ONAFHANKELIJK van de echte kosten volgens EU 883/2004 art.30.1. = Bedrag B.

Daarvoor is al in November 2005 gewaarschuwd maar volslagen genegeerd door de NL overheid die de wet er door moest drukken, voor 1-1-2006. De enige berekening van de buitenland bijdrage is dus simpel: Kosten B verdelen over het aantal mensmaanden dat er in die landen verzekerd is geweest in dat jaar met inachtneming van de inkomsten per verzekerde, naar eer en sociaal geweten. ONAFHANKELIJK en ONBEINVLOEDBAAR door enigerlei zorg-oorlog in NL, met of zonder AWBZ-derivaten, doorschuiverij naar NL-gemeenten, of wat dan ook, in de politieke waanzin van de dag.

Of Zweedse dubbel-betalerij via de lokale IB en dan ook nog weer een keer aan ZIN en dergelijke malafide trucs. Dan, maakt het bij een EERLIJKE berekening van de buitenland bijdrage wellicht niet zo veel meer uit of je nou wel of niet via NL verzekerd bent. Nu, helaas, wel.