ad vraag 1. Indien de opname in een Duits Pflegeheim onder de verplichte Pflegeversicherung valt betstaat er voor een verdragsgerechtigde recht op toekenning daarvan en kunnen de kosten van deze verstrekking gedeclareerd worden bij het bevoegde orgaan in het pensioenland: het CAK dus. De procedure van declareren en betalen is wat anders dan je schetst (er zit een Duits verbindingsorgaan tussen), maar in principe worden de kosten dus vergoed (met een korting weliswaar, als geregeld in Vo987/2009 en besluiten van de Adm. Commissie).
ad vraag 2. Indien het totaal aan heffingskorting in de CAK bijdrage groter is dan de (pseudo) WLZ premie die verschuldigd is, hoeft dat nmeerdere niet uitbetaald te worden en het blijft ook niet staan tot volgend jaar. Evenmin wordt het verrekend met de bijdrage voor de ZVW component of met inkomstenbelasting verschuldigd aan Nederland.
ad vraag 3. De voorwaarden van het verdragsrecht staan in Vo883/2004 en Vo987/2009 en in meer algemene zin op de sites en publikaties van het CAK en op Duitse sites. Die hoeven niet op de jaaraanslag van het CAK bijgevoegd te worden.

Wat die zaak zelf betreft, kort en goed komt de rechter tot de conclusie dat een premie AWBZ (en ook WLZ) verrekenbaar is met te heffen inkomstenbelasting , maar de zorgbijdrage aan het CAK niet. Ik citeer:

Aanslag inkomstenbelasting

“4.2. Vast staat dat belanghebbende in het gehele onderhavige jaar niet is verzekerd ingevolge de Nederlandse volksverzekeringen en dat hij, op grond van de Verordening, recht heeft op medische zorg in Duitsland. De kosten van deze zorg komen ten laste van Nederland, dat daarom de onder 2.4 vermelde bijdrage inhoudt op het pensioen van de belanghebbende (vgl. Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 18 juli 2014, nr. 13/00709, ECLI:NL:GHSHE:2014:2191 en Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 15 april 2016, nrs. 14/00911 en 15/00838, ECLI:NL:GHSHE:2016:1482 en ECLI:NL:GHSHE:2016:1483). Op grond van artikel 6.3.1 van de Regeling zorgverzekering wordt een deel van die bijdrage berekend overeenkomstig de systematiek zoals die geldt voor verplicht verzekerden ingevolge de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).

4.3.
Belanghebbende wenst het deel van de bijdrage dat wordt berekend overeenkomstig de premie voor de AWBZ als voorheffing te verrekenen met de op aanslag verschuldigde inkomstenbelasting. Artikel 9.2, lid 7, van de Wet IB 2001 bepaalt dat de bij wijze van inhouding geheven premie voor de volksverzekeringen als voorheffing wordt aangemerkt, indien artikel 9.1, lid 3, van de Wet IB 2001 toepassing vindt. In dat artikel is bepaald dat indien de belastingplichtige ook premieplichtig is voor de volksverzekeringen de heffing van inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen door middel van één belastingaanslag geschiedt.

4.4.
Belanghebbende is niet verzekerd en derhalve niet premieplichtig voor de Nederlandse volksverzekeringen. Het enkele feit dat hij ingevolge artikel 69 van de Zvw een met de AWBZ-premie overeenkomende bijdrage is verschuldigd, maakt dit niet anders. Het Hof onderschrijft niet het standpunt van belanghebbende, dat het met de AWBZ-premie overeenkomende gedeelte van de bijdrage, bedoeld in artikel 69 van de Zvw, moet worden aangemerkt als een premie voor de volksverzekeringen. Het Hof neemt hierbij in aanmerking dat de Zvw zelf spreekt over ‘bijdrage’ en niet over ‘premie’ voor de AWBZ.

Het onderhavige bedrag van € 2.618 is niet aan te merken als op belanghebbendes inkomen ingehouden premie voor de AWBZ die als voorheffing verrekend kan worden met de op aanslag verschuldigde inkomstenbelasting. Het Hof beslist hiermee overeenkomstig eerdere uitspraken die zien op hetzelfde geschil met betrekking tot de aan belanghebbende opgelegde aanslagen over 2009, 2010 en 2011 (Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 18 juli 2014, nr. 13/00709, ECLI:NL:GHSHE:2014:2191 en Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 15 april 2016, nrs. 14/00911 en 15/00838, ECLI:NL:GHSHE:2016:1482 en ECLI:NL:GHSHE:2016:1483). De Hoge Raad heeft de door belanghebbende ingestelde beroepen in cassatie tegen de Hofuitspraken over de jaren 2009 en 2010 ongegrond verklaard. Tegen de Hofuitspraak over het jaar 2011 is (vooralsnog) geen beroep in cassatie ingesteld. Gelet op de onveranderde wet- en regelgeving ziet het Hof geen reden om nu anders te oordelen.”

De formulering die je ter discussie stelt is inderdaad onduidelijk/onjuist , ik citeer je: ““Belanghebbende heeft in de aangifte vermeld dat hij in het onderhavige jaar niet verzekerd is voor de premies volksverzekeringen”. Zo staat in jouw oorspronkelijke toelichting van 27 september 2018 over betreffende zaak en uitspraak. Ik begrijp deze tekst niet.”
Je kunt wel of niet verzkerd zijn voor de volksverzekeringen- al dan niet onder premiebetaling, niet “voor de premies volksverzekeringen”. In dit geval was betrokkenen niet verzkerd en betaalde ook geen premies volksverzekeringen.

Een aspirant verzekerde heeft nu nog keuze uit 103 private verzekeraars.

In Deutschland werden rund 73 Millionen Versicherte von einer gesetzlichen Krankenkasse versorgt. Das entspricht rund 90 Prozent der Bevölkerung.

Die gesetzlichen Krankenkassen sind als Körperschaften des öffentlichen Rechts finanziell und organisatorisch unabhängig. Sie führen die ihnen staatlich zugewiesenen Aufgaben eigenverantwortlich durch.

Die gesetzlichen Krankenkassen haben als Träger der GKV das Recht zur Selbstverwaltung. Weite Teile der gesundheitlichen Versorgung werden durch die Selbstverwaltung über Verträge mit den Leistungserbringern gestaltet.

Die Anzahl der Krankenkassen hat sich im Laufe der Jahre ständig reduziert. Waren es 1970 noch 1815 Krankenkassen, hatte sich 1990 die Anzahl bereits auf 1147 reduziert. Im Jahr 2000 waren es noch 420. Heute gibt es nur noch 103 Kassen (Stand: 01. Januar 2021).

Op de strijdigheid met de Grondwet kom ik terug. Wij hebben 1 van de 103 gekozen.

“Belanghebbende heeft in de aangifte vermeld dat hij in het onderhavige jaar niet verzekerd is voor de premies volksverzekeringen”. Zo staat in jouw oorspronkelijke toelichting van 27 september 2018 over betreffende zaak en uitspraak. Ik begrijp deze tekst niet. Volgens mij kan iemand zich nergens verzekeren tegen premies of premieheffing. Volgens mij kan iemand zich alleen verzekeren tegen schade en kosten en of gederfde inkomsten.

De gehele zaak ontgaat mij een beetje. Het is algemeen bekend dat de bedragen van verzekeringspremies niet in mindering kunnen worden gebracht van een belastbaar inkomen. Wel kan men zorgkosten die niet vergoed worden in mindering brengen op een belastbaar inkomen. De hoogte van de premie en het tot stand komen van de berekening in samenhang met allerhande wettelijk gecreëerde kortingen en of toeslagen is weer van een geheel andere orde. De angel zit hem volgens mij aan de een een korting toekennen en onder gelijkblijvende omstandigheden aan een ander niet.

Alvorens ik verder in het Wlz drama duik heb ik de volgende vragen.

1. De SVB geeft op haar site duidelijk te kennen dat Nederlanders wonende buiten Nederland maar ook binnen de EU niet langer verzekerd zijn tegen de kosten zoals de Wlz die omschrijft. Een en ander wordt ook in een persoonlijke brief schriftelijk bevestigd. Derhalve houdt de SVB geen premie of bijdrage zo men wil Wlz in. Zie uw SVB jaaropgave. De privé pensioenfondsen doen dit wel.

Nu is het zo dat wanneer mijn huisarts een bonnetje uitschrijft en declareert bij de Krankenkasse, de Krankenkasse de arts het bedrag van het bonnetje vergoedt dit vervolgens in een enveloppe steekt, opstuurt naar het CAK (de Staat NL) en deze het bedrag van het bonnetje aan de Krankenkasse overmaakt.

Stel dat ik morgen hier in Duitsland naar een Pflegeheim moet. Het Pflegeheim aan het eind van de maand het bonnetje naar de Krankenkasse stuurt en het bonnetje vervolgens opstuurt naar het CAK, betaalt het CAK dan het bedrag van het bonnetje aan de Krankenkasse uit?

Een en ander los gezien of de premieheffing (9,65%) rechtmatig is.

2. Hiervoor verwijs ik naar de jaarafrekeningen van het CAK.

Op de bijlage A, de berekening, ziet men een regel staan “Inkomensafhankelijke Wlz-bijdrage minus de heffingskortingen (meervoud). Het CAK werkt die berekening verder niet uit en maakt de berekening niet zichtbaar voor verzekerden. Zij verwijst wel met sterretje welke bedragen en welke heffingskortingen zij heeft toegepast. In ons geval staat als uitkomst meestal NUL echter er zijn ook jaren dat er wel een bedrag in rekening wordt gebracht. Het blijkt dan dat het totaal van de heffingskortingen het bedrag van premie – bijdrage van 9,65% niet dekt. Ik heb altijd gedacht; dat zit wel snor. Ik ben toen vanaf 2015 dit eens nagelopen en blijkt dat er de meeste jaren een overschot is. Er is dus meer aan heffingskorting dan dat er aan premie is verschuldigd. Het CAK verwerkt dit overschot verder nergens in de verdere berekening van het jaartotaal. Met andere woorden zij steekt het overschot in de tas. Wel berekenen bij een tekort maar niet aftrekken bij de verdere berekening.

Mag dit?

Daarbij wil ik opmerken dat gelet op de publicatie van de Belastingdienst overschotten voortvloeiende uit heffingskortingen uitbetaald moeten worden. De Belastingdienst doet dit ook. Onze vordering op het CAK is inmiddels > € 4.000,-

3. Bij het afsluiten van verzekeringen vloeit daar altijd uit voort de rechten en plichten zoals neergelegd in de algemene voorwaarden en of specifieke voorwaarden.

– Op de jaarafrekening CAK worden voor wat betreft het te betalen bedrag (verplichting) drie componenten genoemd.

– De nominale premie niet zijnde die van de Krankenkasse.
– De procentuele ZvW- bijdrage.
– De procentuele Wlz bijdrage minus de heffingskortingen.

De betalingsverplichtingen zijdens de verzekerden worden in beeld gebracht. De voorwaarden wat de verzekering inhoudt en waar men voor betaalt niet.

– Mag dit?
– Mag ik eisen dat die voorwaarden op schrift komen?

Met welke private onderneming (verzekeraar) gaat een verdragsgerechtigde in Duitsland (ten laste van CAK) een overeenkomst aan?
De enige die ik kan bedenken is ZK/Achmea vioor de pensioenlandzorg. die overeenkomst is inderdaad civiel recht en moet bij conflicten dus langs de weg van de civiele rechter worden behandeld.

In welk opzicht zou art. 69 ZVW (dat betreft de verdragsgerechtigden) strijdig zijn met de Grondwet? Ik zie geen aanknopingspunten.

Beste Jan,

– Het valt nog te bezien of hier sprake is van sec publieksrecht immers aspirant verzekerden in Nederland zowel als in Duitsland al dan niet gedwongen gaan een overeenkomst aan met een private onderneming. Te vergelijken met het aangaan van een aansprakelijkheidsverzekering voor eigenaren van een auto of de overeenkomsten van auto-eigenaren met een garage inzake een “gedwongen” APK keuring. De voorwaarden en prijzen verschillen per onderneming. Het is dus een private overeenkomst anders dan bijv. een AOW of ANW situatie welke dekking voortkomt uit sec publieksrecht / wetgeving. Het Wlz gebeuren valt nog te bezien aangezien de private ondernemingen hier ook een rol spelen.

– Maar is het belangrijk onder welk type recht dit valt? In alle gevallen mogen de wetten en besluiten en regels niet strijdig zijn met de grondwet en de internationale verdragen en hier zit hem de crux. Nederland kent geen constitutioneel hof en grondwettelijk is het de rechter (t/m de Hoge Raad) verboden wetten en besluiten te toetsen aan de Grondwet. Opmerkelijk en uniek voor een land dat voortdurend toetert “democratische rechtsstaat”. De overheid is dus alle vrijheid gelaten wetten en besluiten op te tuigen die regelrecht strijdig zijn met de Grondwet. Sinds 1848 vechten overheid en de Staten Generaal tegen elke poging om een constitutioneel hof in te richten. I wonder why? Het is geen excuus te verwijzen dat burgers de Luxembourg route kunnen kiezen om een en ander aan te vechten. Dit is een onrechtmatige en onacceptabele hindernis om recht te krijgen. Men moet recht kunnen verkrijgen zonder inschakeling van een buitenlands gremium. Al met al heeft men eens een inventarisatie gemaakt en kwam tot de conclusie dat 70% van de wetten en besluiten op lokaal en nationaal niveau strijdig zijn met de Grondwet. De rechterlijke macht moet dus rechtspreken op grond van valse wetgeving en besluiten. Dit is ernstig. In deze verwijs ik ook naar de Zeeland uitspraak waarbij in de rechtsoverweging staat dat de rechtbank gelet op artikel 120 Grondwet de zaak in feite niet mag toetsen. In feite staat zo de burger in Nederland (en daarbuiten) hopeloos in zijn hemd. “Democratische Rechtsstaat”. Voor wat dit laatste betreft zijn geen van de EG / EU verordeningen of regels volgens de regelen der kunst op democratische wijze tot stand gekomen. Niet één!

Als vervolg. Een vrijwillige WLZ verzekering voor verdragsgerechtigden gericht op het Nederlandse verzekeringspakket (qua normen en vergoedingen) is in theorie natuurlijk, aanvullend op het verdragsrecht, wel een mogelijkheid. Zou neerkomen op herstel van de vrijwillige AWBZ verzekering die in 2006 is afgeschaft. De animo was niet groot (er waren meen ik ong. 2000 vrijwillig verzekerden) , en er waren administratieve problemen met de uitvoering ervan. Het is de vraag of zo’n vrijwillige WLZ verzekering niet in samenhang met een vrijwillige ZVW verzekering moet worden gezien. Een van de problemen is dat een vrijwillige verzekering bovenop het verdragsrecht komt en daardoor tot administratieve complicaties kan leiden. Niettemin een interessante gedachte, ook gezien de solidariteit over de generaties heen die bij emigratie doorbroken wordt in het geldende verdragsrecht.

Verdragsgerechtigden komend van buiten de EU hebben eveneens, gelijkelijk, onmiddellijk toegang tot de WLZ zorg in Nederland (wel afhankelijk van de duur dat men verdragsgerechtigd of wettelijk verzekerd was onder woonland- of Nederlandse wetgeving).
De wettelijke langdurige zorg van een woonland geldt dwingend binnen de EU voor (gepensioneerde) verdragsgerechtigden onder Vo883/2004 en kan dus niet “vrijwillig” gemaakt worden zonder de verordening te veranderen. Zou men dat wel doen dan zijn er nog staten waar het nationale recht dwingt tot verzekering tegen langdurige zorg (Zweden bijv., maar er zijn er meer).Dat voor toegang tot langdurige zorg in het woonland dan ook betaald moet worden lijkt redelijk. Voor zover een woonland geen of weinig wettelijke langdurige zorg heeft komt dat tot uitdrukking in een lagere woonlandfactor in de formule voor de CAK bijdrage. Vrijwillig maken van de toegang tot WLZ zorg in Nederland heeft weinig zin voor die groep. Er wordt niet extra voor betaald nu de regeling in feite als een verplichte verzekering geldt. Dat extra betalen (dus een opslag op de huidige verdragsbijdrage) is wel eens in discussie geweest in de Nederlandse politiek, maar men heeft daar om diverse redenen vanaf gezien. De belangrijkste is dat Nederlandse pensioenlandzorg (zowel curatieve als WLZ zorg) grotendeels een vervanging is van woonlandzorg bij verdragsgerechtigden, dus slechts beperkte kostengevolgen heeft. Wat de WLZ betreft komt daarbij dat bij gebruikmaking ervan in Nederland binnen vrij korte periode (in beginsel max. een half jaar) de status van verdragsgerechtigde wordt opgeheven en men overgaat op Nederlandse WLZ-verzekering (met dus een andere premie) op grond van wonen.

Er is bij het verdragsrecht geen sprake van privaat “verbintenissenrecht”. Integendeel , het gaat om publiekrecht, gebaseerd op het (secundaire) EU recht of op bilaterale verdragen. Verder heeft het EHvJ uitgesproken dat hetdwingend recht is: je kunt je er niet aan onttrekken als je aan de voorwaarden voldoet (arrest C-345/09). Ook de heffing van de verdragsbijdrage heeft het EHvJ in dat arrest goedgekeurd als een deugdelijke wettelijke regeling van Nederland.
Het vervolg van uw betoog mist dan ook betekenis.

Dat is en blijft een rare regeling. Waarom krijg je – net als via de Verdragsbijdrage – niet gewoon recht op het equivalent van NL WLZ zorg in je woonland, als je dat wilt. Voor rekening van Nederland, waar je immers aan betaald hebt. Dat zal meestal zeker niet duurder zijn.

De WLZ-bijdrage wordt nu heel speculatief geheven over een ieder, ongeacht het mogelijk beroep dat men er ooit op zal doen. Is het dan niet eerlijker om die WLZ-bijdrage vrijwillig te maken, net als de AOW na vertrek uit NL. Wie wil kan zich ervoor bij-verzekeren. Wie dat niet wil doet dat niet. Maar die heeft dan natuurlijk ook geen recht op WLZ-zorg bij remigratie. Waarom moet ook dit weer zo nodeloos collectief en niet-individueel?