Reacties op: Belastbaarheid invaliditeitsuitkering in Duitsland

Door: Frans Nuijten

Frans Nuijten — Fri, 26 Jul 2019 20:41:40 +0000

In antwoord op Rudi Holzhauer. Eerlijk, ik wist twintig jaar geleden al dat het verdrag met Duitsland een keer zou worden aangepast. En dat, begrijpelijk gezien het systeem van premieaftrek (uitgestelde belasting) in Nederland, gestreefd zou worden naar bronstaatheffing. En ik ben geen fiscalist of zo, heb mij alleen maar georienteerd. Maar het wegvallen van een voordeel kan je natuurlijk ervaren als een roofoverval en er liters krokodillentranen over plengen.

Door: Jan de Voogd

Jan de Voogd — Fri, 26 Jul 2019 12:17:17 +0000

In antwoord op Rudi Holzhauer. waarom niet? Omdat Nederland in de Notitie fiscaal verdragsbeleid in 2011 heeft vastgelegd te streven naar bronstataheffing over pensioenen in nieuwe en te wijzigen verdragen. Soortgelijks ook al eerder door vorige regeringen.

Door: Rudi Holzhauer

Rudi Holzhauer — Fri, 26 Jul 2019 11:15:27 +0000

Zo kun je natuurlijk ook motiveren dat de maan groen is en van kaas. Het omgaan met begrippen als “fair balance”, “buitensporig”, “in alle redelijkheid” e.a. maakt immers dat een rechter alles kan motiveren.

Gezien het volkomen gebrek aan transparantie en parlementaire behandeling van een belastingverdrag vind ik zo’n verdrag (en de nadelige wijzigingen daarin) iets heel anders dan reguliere wetgeving in NL.

“Belastingplichtigen mochten er onder het oude belastingverdrag niet op rekenen dat ook in de toekomst de heffing over pensioenen volledig aan Duitsland zou worden toegewezen.” Ik zou willen vragen: waarom niet?

Dat er geen ruimte blijkt voor zoiets als opgewekte verwachtingen dan wel het respecteren van bestaande gevallen, vind ik zorgelijk. Ik zou het tenminste inbrengen bij het Loket Buitenland. En bij alle pre-emigratie adviezen. Je mag dus eigenlijk nergens op rekenen en op bouwen. Volstrekt ridicuul in mijn ogen. Ter verdere toetsing wat mij betreft.

Door: Hans Carstens

Hans Carstens — Fri, 26 Jul 2019 10:26:47 +0000

4.19 : “Burgers kunnen in het algemeen naar het oordeel van de rechtbank in redelijkheid er niet op vertrouwen dat de belastingverdragen ongewijzigd zullen blijven.”.
Ergo :
Burgers zijn hiermee vogelvrij verklaard en zijn “siting ducks” om te worden afgeschoten, geplukt en te worden verorberd zonder enige vorm van rechtsbescherming indien iemand op een financieel geinteresseerd ministerie weer wat leuks heeft bedacht en dat achteraf weet door te drukken via een “regelingetje” dat op een regenachtige namiddag door de kamers wordt afgehamerd (liefst zonder detaillering, uitleg of verdere discussie).
Zoals dat met het belastingverdrag met Duitsland is gebeurd.
Dat “pensioen-gedeelte” was diep verstopt onder een regeling voor BEDRIJVEN en hun belastingafdrachten bij grensoverschrijdende bedrijven en dochterbedrijven.
En dat had kennelijk niemand goed gelezen in de beide kamers.
Pas NA het in werking treden van het “verdragje” bleek de ware aard voor personen en de verborgen agenda er achter.
Met name de verborgen valstrik voor nederlanders in Dld.
Vandaar de bovenstaande polemiek.
4.20 : “van alle redelijkheid ontbloot” : Klopt, No Comment, zelfdefinieerende frase.
4:17 : Niet voorzienbaar maar juist ONvoorzienbaar .
: ONVOORZIENBAAR is de enig juiste terminologie.
Want wat vandaag wijzigt kan met terugwerkende kracht ALSOG worden ingevoerd.
Kortom :
Cicero’s geest is niet dood, leeft nog steeds voort, ter rechtbank.

Door: Frans Nuijten

Frans Nuijten — Fri, 26 Jul 2019 09:55:48 +0000

Het is een goede zaak dat met dit soort (proef-)processen de praktische interpretatie en uitvoering van wet- en regelgeving getoetst en aangescherpt wordt.

Door: Jan de Voogd

Jan de Voogd — Fri, 26 Jul 2019 07:56:56 +0000

Daaruit ook:
Artikel 1 EP EVRM
4.14.Naar de rechtbank begrijpt, rekende Duitsland een lager belastingtarief over de uitkeringen dan Nederland doet. Volgens belanghebbende is de effectieve heffing door de wijziging van het verdrag met Duitsland met 1200% toegenomen. Naar de rechtbank ook begrijpt, stelt belanghebbende dat Nederland deze hogere belasting heft in strijd met artikel 1 EP EVRM.
4.15. Artikel 1 EP EVRM bepaalt:
Iedere natuurlijke of rechtspersoon heeft recht op het ongestoord genot van zijn eigendom. Aan niemand zal zijn eigendom worden ontnomen behalve in het algemeen belang en onder de voorwaarden voorzien in de wet en in de algemene beginselen van internationaal recht.
De voorgaande bepalingen tasten echter op geen enkele wijze het recht aan, dat een Staat heeft om die wetten toe te passen, die hij noodzakelijk oordeelt om het gebruik van eigendom te reguleren in overeenstemming met het algemeen belang of om de betaling van belastingen of andere heffingen of boeten te verzekeren.
4.16. Uit vaste rechtspraak volgt dat bij belastingheffing wordt aangenomen dat sprake is van een inmenging met het recht op het ongestoord genot van eigendom. Voor belastingzaken is daarom met name van belang of deze inmenging een wettelijke basis heeft die voldoende toegankelijk, precies en voorzienbaar is en of de inmenging kan worden gerechtvaardigd. Als aan die voorwaarden is voldaan dan is geen sprake van een ongeoorloofde inbreuk op het eigendomsrecht.
4.17. De inhouding van loonheffing heeft een wettelijke basis in de Wet op de loonbelasting 1964 (hierna: Wet LB) welke voldoende toegankelijk en precies is en voorzienbaar is. De rechtbank acht de loonheffing zelf niet buitensporig hoog en merkt op dat deze bij iedere belastingplichtige met looninkomsten wordt geheven. De rechtbank acht de Wet LB niet in strijd met artikel 1 EP EVRM.
4.18. De rechtbank acht ook het nieuwe belastingverdrag voldoende toegankelijk en precies. Ten aanzien van de voorzienbaarheid oordeelt zij als volgt. Voor zover de gestelde strijdigheid met artikel 1 EP gebaseerd wordt op het betoog dat bij de wijziging van een voor belanghebbende gunstig(e) verdrag(sbepaling) de gerechtvaardigde verwachtingen van belanghebbende zijn geschonden, komt het erop aan of bij die wijziging een redelijke en proportionele verhouding (‘fair balance’) bestaat tussen het met die afschaffing nagestreefde – legitieme – doel in het algemeen belang en de bescherming van individuele belangen.
4.19.
Bij het antwoord op de vraag of in het voorliggende geval die ‘fair balance’ is verstoord stelt de rechtbank voorop dat niet elke wijziging van een belastingverdrag leidt tot verstoring van de ‘fair balance’ en tot een door artikel 1 EP verboden inbreuk op het ongestoorde genot van eigendom. Burgers kunnen in het algemeen naar het oordeel van de rechtbank in redelijkheid niet erop vertrouwen dat de belastingverdragen ongewijzigd zullen blijven. De rechtbank verwijst hierbij naar Hoge Raad 13 april 2018, ECLI:NL:HR:2018:589, waarin de Hoge Raad in die zin oordeelde met betrekking tot de wijziging van wetgeving. Naar het oordeel van de rechtbank heeft hetzelfde te gelden voor wijziging van belastingverdragen. Er bestaat geen grond om in dit geval van dit uitgangspunt af te wijken. Belastingplichtigen mochten er onder het oude belastingverdrag niet op rekenen dat ook in de toekomst de heffing over pensioenen volledig aan Duitsland zou worden toegewezen. Met de aanpassing is beoogd dat het land waarin de pensioenpremies zijn afgetrokken ook kan heffen over de uit de premies voortvloeiende pensioenuitkeringen. Dat legitieme doel in het algemeen belang staat naar het oordeel van de rechtbank in redelijke verhouding tot het individuele belang van belanghebbende (bij voortzetting van het oude belastingverdrag). De omstandigheid dat de heffing in Duitsland kennelijk aanzienlijk lager was dan de, op zich niet buitensporige, heffing in Nederland doet daar niet aan af. Daar komt in het geval van belanghebbende nog bij dat de wijziging van het verdrag reeds was overeengekomen (en bekend was gemaakt) ver voordat belanghebbende naar Duitsland verhuisde. Belanghebbende had de hogere belastingheffing derhalve kunnen zien aankomen. Hieraan doet niet af dat Nederland bij de wijziging van het verdrag tussen Nederland en Noorwegen overgangsrecht was overeengekomen voor uitkeringen die voorafgaand aan de inwerkingtreding van het verdrag reeds waren ingegaan nu het wel of niet voorzien in overgangsrecht valt binnen de ruime beoordelingsmarge van de wetgever/verdragsonderhandelaar.
4.20. Het voorgaande kan slechts anders zijn indien de in het nieuwe belastingverdrag overeengekomen (gedeeltelijke) verschuiving van de belastingheffing over pensioenen van Duitsland naar Nederland van alle redelijkheid ontbloot zou zijn. Gelet op hetgeen in 4.17 is overwogen, is daarvan geen sprake.