zie hier de (gunstige voor de betrokkene) uitspraak van het Bundesgericht Luzern:
http://relevancy.bger.ch/php/aza/http/index.php?highlight_docid=aza%3A%2F%2F18-02-2020-9C_265-2019&lang=de&type=show_document

Commentaar jdv. Ik was gemachtigde in deze zaak en ook in de tegen KVG in Zwitserland gevoerde zaak. De claim in Zwitserland is eerder bij de hoogste rechter afgehandeld, ten gunste van de betrokken verdragsgerechtigde, dan die tegen het CAK in Nederland.

Nu de CRvB de claim tegen het CAK wegens gebrek aan procesbelang niet-ontvankelijk heeft verklaard is er dus geen ultiem inhoudelijk rechterlijk oordeel over het beleid van het CAK, zijnde het bevoegde orgaan van de pensioenstaat van een gepensioneerde verdragsgerechtigde wonend buiten Nederland, gegeven. Ik zal overleggen met het VBNGB bestuur over het mogelijk opnieuw opstarten van een proefprocedure waarbij, anders dan in het geval van Zwitserland, dat evenals Nederland werelddekking in de wettelijke ziektekostenverzekering kent, een EU/EER-woonstaat betrokken is zonder werelddekking.

ECLI:NL:CRVB:2022:95
Instantie Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak 13-01-2022
Datum publicatie 14-01-2022
Zaaknummer 19/5075 ZVW
Rechtsgebieden Socialezekerheidsrecht
Bijzondere kenmerken Hoger beroep
Inhoudsindicatie
Geen procesbelang. De medische kosten die appellante in Dubai heeft gemaakt zijn
inmiddels door het Zwitserse orgaan Gemeinsamen Einrichtung KVG vergoed. Het
hoger beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Vindplaatsen Rechtspraak.nl
Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 17 oktober 2019,
18/5839 (aangevallen uitspraak)
Partijen: [appellante] te [woonplaats], Zwitserland (appellante) , CAK

OVERWEGINGEN

1. Appellante woont sinds 2011 in Zwitserland en ontvangt een ouderdomspensioen op grond van
de Algemene Ouderdomswet. Appellante heeft op grond van artikel 69, eerste lid, van de
Zorgverzekeringswet (Zvw) in verbinding met artikel 24 van Verordening (EG)
nr. 883/2004 als verdragsgerechtigde recht op zorg in Zwitserland voor rekening van Nederland.
Eind 2017 heeft appellante tijdens haar vakantie in Dubai medisch noodzakelijke kosten gemaakt
van omgerekend € 85,-. Deze kosten heeft appellante bij CAK gedeclareerd.
In het besluit van 17 april 2018 heeft CAK de gevraagde vergoeding van de in Dubai gemaakte
kosten voor medische zorg afgewezen. Het bezwaar van appellante tegen het besluit van 17 april
2018 heeft CAK in het besluit van 20 juli 2018 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. CAK acht
zich niet bevoegd om de declaratie van de kosten voor medische zorg die zijn gemaakt in een land
buiten de Europese Unie in behandeling te nemen. Ook bestaat geen recht op verstrekkingen op
grond van de Zvw, omdat appellante niet voor die wet verzekerd is.
2. In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit
ongegrond verklaard.
Appellante heeft zich uitgebreid gemotiveerd tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Volgens
appellante vloeit uit het Europese recht voort dat Nederland als pensioenland de in Dubai door
haar gemaakte medische kosten dient te vergoeden.
Tijdens de procedure in hoger beroep heeft appellante naar aanleiding van vragen van de Raad
laten weten dat de medische kosten die zij in Dubai heeft gemaakt inmiddels door het Zwitserse
orgaan Gemeinsamen Einrichtung KVG zijn vergoed. Dit is gebeurd naar aanleiding van een

uitspraak van het Bundesgericht Luzern van 18 februari 2020, gedaan in een door appellante in
Zwitserland gevoerde procedure om vergoeding van die medische kosten te verkrijgen.
Ter zitting van de Raad heeft appellante te kennen gegeven nog steeds procesbelang te hebben
bij een oordeel van de Raad. Als de Raad CAK zou aanwijzen als bevoegd orgaan om de gemaakte
medische kosten in Dubai te vergoeden, zou het voor haar in de toekomst mogelijk makkelijker zijn
een reisverzekering in Nederland af te sluiten. Appellante heeft ook ernstige twijfels of het
Bundesgericht Luzern het Europese recht wel juist heeft geïnterpreteerd.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
De Raad ziet zich gelet op de ontwikkelingen in deze zaak geplaatst voor de vraag of appellante
voldoende procesbelang heeft bij een inhoudelijke beoordeling van de aangevallen uitspraak.
Volgens vaste rechtspraak is eerst sprake van (voldoende) procesbelang als het resultaat dat de
indiener van een bezwaar- of beroepschrift met het maken van bezwaar of het indienen van
(hoger) beroep nastreeft, ook daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren daarvan voor
die indiener feitelijk betekenis kan hebben. Het hebben van een louter formeel of principieel
belang is onvoldoende voor het aannemen van (voldoende) procesbelang (zie bijvoorbeeld de
uitspraak van de Raad van 2 juni 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:2098).
Tussen partijen is niet in geschil dat het doel dat met deze procedure werd nagestreefd, de
vergoeding van de in Dubai gemaakte medische kosten, feitelijk is bereikt. Hiermee is het belang
van appellante bij een beoordeling van het bestreden besluit en de aangevallen uitspraak in
beginsel vervallen. Een uitspraak van de Raad in de door appellante gewenste zin, kan in dit
geding ook feitelijk voor haar geen betekenis meer hebben, omdat haar medische kosten al zijn
vergoed. Het belang dat appellante bij een dergelijke uitspraak meent te hebben voor een
mogelijk in de toekomst af te sluiten overeenkomst met een Nederlandse reisverzekeraar, is zuiver
hypothetisch en is geen procesbelang als in 4.1 bedoeld. Een dergelijke in de privaatrechtelijke
sfeer af te sluiten reisverzekeringsovereenkomst valt ook overigens buiten de reikwijdte van deze
procedure. Door appellante is niet gesteld dat zij schade heeft geleden door het bestreden
besluit, zodat ook op die grond geen sprake is van procesbelang.
Nu er geen sprake is van procesbelang wordt het hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk.

Het Bestuur van de VBNGB besloot deze zaak in hoger beroep voort te zetten. Het beraadt zich op andere wegen om (betere) reisverzekeringen met werelddekking te verkrijgen , Daarin past overleg met het Eur. Parlement en de EC, maar ook onderzoek naar hoe per woonland de mogelijkheden voor gepensioneerde verdragsgerechtigden zijn om zo’n reisverzekering af te sluiten.

In Nederland wordt het begrip premie gebruikt voor verzekeringen (al dan niet wettelijk verplicht, al dan niet afgesloten bij een particuliere verzekeraar), en het begrip bijdrage voor een (verplichte of vrijwillige) publieke voorziening. Voorzover het om wettelijk verplichte gaat is het onderscheid tussen een voorziening en een verzekering weinig interessant. Van belang zijn slechts de “voorwaarden waaronder” en “de rechten voortvloeiend uit” de verzekering of de voorziening van toepassing. Die te identificeren is dus slechts van belang.
De (befaamde) brief van Wiegel, van december 2005, hield in dat hij namens de verzekeraars stelde dat art. 2.5.2.2. IZVW, dat gedeeltelijke ontbinding van bestaande part. polissen toestond, onuitvoerbaar was. Dat deed hij om verzekeraars bij voorbaat te kunnen indekken als ze geen gevolg gaven aan dat artikel (wat in 2006 dan ook massaal geschiedde). De naïviteit van het toenmalige kabinet bestond erin dat ze geen gevolg hebben gegeven aan die waarschuwing. Mijns inziens had het gevolg dienen te (of kunnen) zijn : slechts de verzekerde heeft het recht de polis geheel of gedeeltelijk te ontbinden, niet de verzekeraar, althans zolang niet gegarandeerd kon worden dat de ontbinding tot een redelijke, met ingezetenen vergelijkbare, dekking en dekkingsvoorwaarden op een nieuwe polis zou leiden. Er zijn wel in 2006 proefprocessen geweest tegen de staat en bepaalde verzekeraars, maar die zijn jammer genoeg niet verder doorgezet. De ingeslagen weg van “het verdragsrecht moet als vrijwillig worden gezien”, waardoor bij aanvaarding daarvan bij niet kiezen van verdragsrecht de part. polissen gewoon zouden zijn doorgelopen, bleek Europeesrechtelijk (arrest Van Delft) doodlopend. Een civielrechtelijke procedure (desnoods naast die bestuursrechtelijke) zou de aangewezen weg geweest zijn. Maar deze zienswijze heeft niets te maken met het onderscheid premie versus bijdrage.

Als dat zo “irrelevant” zou zijn :
WAAROM bestaat dan Uberhaupt dat “semantische” onderscheid ?
Waarom wordt hier zo krampachtig aan vast gehouden ?

Juist omdat de verzekeringspolis in NL WEL een “voorliggende wettelijke voorziening” zou zijn (premie) en de buitenland “bijdrage” van de verdragsgerechtigde buitenland verzekering dan weer NIET ?

Dit onderscheid ligt al ter tafel sinds december 2005 toen de wet haastig door de kamer is geduwd, ondanks de bezwaren van o.a. Hans Wiegel.
En die kende als (ex-)voorzitter van de zorgverzekeraarsvereniging het klappen van de zweep.

Kortom, om des rechters woorden te gebruiken : hier klopt iets niet.

Semantiek geeft een onderliggend waardeverschil aan en is wel degelijk van belang.

Wat punt 3 betreft ben ik het met Jan eens. Ik gaf slechts weer wat de Krankenkasse (in casu de Techniker Krankenkasse) haar leden adviseert. Maar het is ook niet relevant. Argument 1 en 2 zijn echter steekhoudend. Ook voor in NL ZVW-verzekerden geldt dat repatriëring niet vergoed wordt.
En duidelijk is, dat de duitse wettelijke zorg geen werelddekking biedt. En dat dat voor de reisverzekeraars geen probleem is.

Wat punt 3 betreft: dat is geen sterke reden een reisverzekering af te sluiten. Immers Vo883/2004 en Vo987/2009 regelen bij weigering van EHIC wel een vergoeding achteraf door het bevoegde orgaan bij reizen in de EU.
Aanvullende kosten (vallend buiten het dekkingspakket van het verblijfsland of misschien de staat van aansluiting onder de Patientenrichtlijn) kunnen wel een reden zijn voor het afsluiten van een binnen de EU geldende reisverzekering.

Zoals gezegd: het is irrelevant, en dus geen wonder dat rechters daar niet op in willen gaan. Als het wel relevant zou zijn (voor rechten of plichten) zou je dat zelf moeten aantonen.