Dat snap ik niet helemaal, in Duitsland betaal je als gepensioneerde verzekerde 18,75%, tweemaal 7,85% Krankenkasse ( 1 maal direct aan de Krankenkasse en de andere wordt van de Rente afgetrokken en 3,05% Pflegeversicherung.

Ik zou via Duitsland duurder uit zijn dan nu via het CAK.

De Ziekenfondswet bestaat niet meer in Nederland: je hebt de Zorgverzekeringswet en de Wet Langdurige Zorg.
De bijdrage aan het CAK berust niet op Nederlandse wettelijke ziektekostenverzekering krachtens een van beide wetten en ook niet op het Krankenversicherungsgesetz van Duitsland, maar op art. 24 of 25 Vo883/2004, dus een gemeenschapsrechtelijke publiekrechtelijke regeling. In het arrest Van Delft is door het EHvJ goedgekeurd dat (thans) het CAK een bijdrage inhoudt zoals deze berust op art. 69 ZVW en art. 6.3.1. Regeling Zorgverzekering. Die regeling houdt in dat het CAK aan pensioenfondsen en SVB opdracht geeft de bijdrage in te houden. Een eindafrekening volgt na afloop van het kalenderjaar van de zijde van het CAK, nadat na aangifte Ninbi de belastingdienst het niet in Nederland belastbare inkomen heeft vastgesteld en doorgegeven aan het CAK. Reeds door SVB en pensioenfondsen gedane inhoudingen van de bijdrage, en reeds toegekende heffingskortingen (door de Belastingdienst in het kader van inkomstenbelasting) worden daarin verwerkt. Je bent dus niet naar enig nationaal recht verzekerd, maar wel gemeenschapsrechtelijk. Niet aanmelden bij het CAK of het woonlandorgaan neemt de mogelijkheid tot inhouding en heffing van de bijdrage niet weg omdat het verdragsrecht dwingend is volgens het EHvJ. Zie verder mijn 4 columns over de zorgbijdrage op deze site.

De belastingdienst houdt (laat houden) op grond van de Ziekenfondswet de procentuele bijdrage in bij de SVB en de bedrijfspensioenfondsen die dit aan de belastingdienst afdragen en niet op grond van een verdrag. Hoe de geldstroom daarna loopt is mij niet duidelijk. Het deel nominale premie wordt ingehouden door de SVB. Hoe deze geldstroom vervolgens loopt is mij evenmin duidelijk. De feiten blijven dat beide delen berusten op de Nederlandse wetgeving en om vervolgens te zeggen (jurisprudentie) en worden door het Nederlandse pensioensysteem ingehouden en afgedragen. Mij lijkt dat een dergelijke verklaring wel inhouden, afdragen maar niet verzekerd zijn strijdig is. De Duitse wet stelt uitdrukkelijk dat iedere inwoner verzekerd moet zijn. Ik ben de mening toegedaan dat het hele traject strijdig is en niet alleen met de grondrechten.

De opvatting van het CAK (en de SVB) dat een verdragsgerechtigde wonend buiten Nederland noch voor de ZVW noch voor de WLZ is verzekerd wordt constant bevestigd in de Nederlandse jurisprudentie. Eveneens het gegeven dat de bijdrage aan het CAK een WLZ component bevat naar de wettelijke regeling van de Regeling Zorgverzekering. De vraag is of de Rechtbank de verlaging van de woonlandfactor 2017 voor Duitsland direct zal (doen) meenemen in de eindbeslissing.

Beste heer Vos,

Ik heb een dergelijk akkefietje aan de hand eveneens over het jaar 2017. Ik heb het CAK een toelichting gevraagd met specificatie van de berekening van de jaarafrekening. Dit heeft men geweigerd. Daarna heb ik een documentair onderbouwd bezwaarschrift ingediend. Dit werd afgewezen. Hierna ben ik in beroep gegaan bij de Rechtbank in Den Haag. De zaak loopt nog. Het CAK vordert een nabetaling over 2017 van € 220,-. Er is nog geen zitting geweest en geen uitspraak. Hierop vooruitlopend heeft het CAK de SVB (uitvoerend orgaan AOW) opdracht gegeven met beslaglegging om maandelijks € 489,65 in te houden ingaande november. Een beslaglegging is nimmer betekend zoals wettelijk is voorgeschreven.

De SVB wil van een bezwaar niets weten en houdt het bedrag in. Zij zijn verplicht dit te doen zo verklaren zij. De beslaglegging en inhouding valt ruim nadat (per Staatscourant) bekend is geworden dat de landenfactor Duitsland over 2017, 2017 en 2019 fout zijn berekend en of vastgesteld. Hoe deze tot stand komt is nog steeds een raadsel en weigert men ook toe te lichten. Op basis van de nieuwe factoren heb ik snel een berekening gemaakt en blijkt dat wij over de jaren > € 1.000,- ++ teveel hebben betaald.

In de procedure heb ik tevens het WLZ debacle meegenomen. Van de SVB hebben wij een schriftelijke verklaring dat wij vanwege wonen buiten Nederland niet verzekerd zijn voor de Wlz. De SVB houdt derhalve geen premie / bijdrage Wlz in. Het CAK maakt een lange neus en voert jaarlijks (bij de jaarafrekening) de premie / bijdrage wel op. De Duitse Wlz berekent 3,05% Pflegeversicherung en het Koninkrijk der Nederland tovert dit percentage om naar 9,65% met de mededeling, wel betalen geen dekking. Het CAK weigert eveneens te verklaren dat wij voor langdurige Pflege in Duitsland verzekerd zijn. In Duitsland is Pflegeversicherung onlosmakelijk verbonden aan de Krankenversicherung. In een andere post licht ik dit nog verder toe.

Gelet op het hele toeslagencircus is een houding van het Centraal Administratiekantoor niet zo verwonderlijk. Zij zijn denk bij elkaar in de leer.

Ik houd u op de hoogte van het beloop van mijn procedure.

Het lijkt me meer een verdelingskwestie. Als de kosten van het Duitse stelsel ongeveer 85% van de kosten van het Nederlandse stelsel zijn en de premie voor een vergelijkbare gepensioneerd Krankenversicherte in Duitsland beduidend veel lager is dan wat de gemiddelde CAK-verdragsgerechtigde aan Nederland voor hetzelfde stelsel (gegeven de woonlandfactor) betaalt, is het aannemelijk dat niet alle Duitse kosten uitgedrukt worden in die premie. Dat kan zijn doordat Rententräger of de werkgevers een ander deel van de premie betalen, door aanvullingen vanuit de schatkist, of door hoge Duitse eigen risico’s of bijdragen (dat laatste is meen ik in Duitsland niet het geval).
Hoge medicijnprijzen in Nederland werken niet per se door in een hogere CAK-bijdrage. Het gaat erom of die medicijnprijzen in Duitsland hoog zijn: dat werkt wel door.

Vergelijking van de premie van Duitsland en de bijdrage aan CAK is in die zin moeilijk dat de Rentenversicherungsträger in Duitsland een deel van de ziektekostenpremie voor de Krankenversicherung betalen. Dat is dus een soort “werkgeverspremie” die op die manier niet geldt voor het AOW fonds en de Nederlandse pensioenfondsen. Daarnaast kent de Nederlandse bijdrage een sterkere mate van inkomensafhankelijkheid.

Dat de belastingdienst met 6 juristen komt opdraven, is nogal zielig en eigenlijk niet normaal.
Die mensen worden wel betaald door de belastingbetaler, maar geeft aan, dat of die juristen niet ter zake kundig zijn, of, en dat is aannemelijker, dat Snel en consorten wil blijven plukken van Nederlanders in het buitenland.
Mijn vader zei vroeger, je moet twee dingen geen problemen krijgen, met de politie en de belastingdienst, maar dat kan ik denk ik wel , anno 2019, naar het rijk der fabelen verwijzen.
Er zijn wat dingen veranderd in de tussentijd.
Dank aan Jan de Voogd dat ie het goeie arrest noemt, daar kunnen belanghebbenden wat mee.
Om het positief af te sluiten, compliment aan het CAK, zoals gemeld ben ik vorige week dinsdag ( 26 november gebeld) over mijn bezwaarschrift, vandaag gedateerd 26 november brief in de bus met als onderwerp einde bezwaarschriftprocedure en het geld op mijn rekening.
Geeft toch maar aan, dat als ze ergens van af willen, het wel snel kan, terwijl de procedure al 15 weken liep.