De doelstelling van belastingverdragen is zowel dubbele belasting als dubbele niet-belasting et voorkomen. Dat lukt niet altijd: vooral in situaties dat er geen belastingverdrag is kan zowel het een als het ander voorkomen. Voor ingezetenen van Nederland heeft Nederland ook nog eenzijdig besluit voorkoming dubbele belasting. Diverse andere landen hebben ook zo iets, maar zeker niet allemaal.

In de gegeven situatie geldt dat bij voorrang het woonland de fiscale voordelen, dus ook de aftrekposten, naar de eigen wetgeving, moet toekennen. Pas als men kwalificeert als buitenlands belastingplichtige moet het bronland (Nederland) dat doen, ook naar de eigen wetgeving. Als het woonland Frankrijk geen aftrek van ziektekosten kent, kan dat inderdaad afwijken van wat Nederland doet. Dit is echter toe te schrijven aan het verschil in belastingstelsel van Frankrijk en Nederland. Tegenovergesteld geldt weer: de bijdrage aan het CAK is in Frankrijk aftrekbaar, maar niet in Nederland (evenmin zijn Franse ziektekostenpremies in Nederland af te trekken).

Dag Jan,

ik heb ongeveer 44% aan inkomsten belast in Nederland, en dus 56% van de inkomsten belast in Frankrijk.
In Nederland (door de 90% regel) kan ik geen aftrekposten opvoeren. Ik ben al 4 jaar goed ziek en maak veel (eigen) kosten in Frankrijk. Ziektekosten zijn niet aftrekbaar in Frankrijk. En in Nederland mag ik (volgens de rechtbank in Eindhoven) ze ook niet opvoeren. Ik word dus dubbel benadeeld!

Het is alleen zinvol om in beroep te gaan op basis van C-283/15 als je inkomen uit meerdere bronlanden (onder nog nader te bekijken omstandigheden overigens). Het is ook zinvol om in beroep te gaan als je aan je woonland geen inkomstenbelasting betaalt, als je aan Nederland als buitenlands belastingplichtige belasting moet betalen. Over dat laatste voert de VBNGB twee proefprocedures (Frankrijk en Portugal).

Dag Jan, ik heb een uitsraak ontvangen van de belastingrechter, BRE19/1446 van 12 december 2019, inzake de uitspraak van HvJ C283/15.
Het Hof oordeelt dat NIET in alle gevallen pro rata aftrek moet worden verleend, en dat ik in woonland een dusdanig inkomen heb dat er wel degelijk rekening wordt gehouden met persoonlijke- en gezinssituatie. De zaak X is niet vergelijkbaar met mijn situatie, dus de inspecteur heeft terecht aftrek van zorgkosten geweigerd.
De rechtbank gaat niet in op de 90% regeling, welk begin december 2019, met aanpassing, in de Staatscourant gepubliceerd is.
Voor eind januari 2020 heb ik de mogelijkheid in beroep te gaan.
Is dit zinvol, en op welke gronden zou er een mogelijkheid zijn?

Om op je eerste zin te reageren, successievelijk wordt je langzaam maar zeker steeds meer een oor aan genaaid.
Toen ik in 2006 begon met gelden uit mijn stamrecht bv te halen betaalde ik 2,45% loonbelasting, in 2020 is dat inmiddels 9,7% geworden. Een stijging van ruim 400%.

Inderdaad, dat laatste, maar dat is niet de enige uitspraak van het EHvJ waarnaar verwezen kan worden. De VBNGB ondersteunt thans twee proefprocedures (Portugal en Frankrijk betreffend) waar een dergelijk geval aan de orde is.

Juist, maar in de uitspraak van het EHvJ in de commissie/Estland is er sprake van slechts 1 bronland en 1 woonland.
Daar is een vergelijkbare uitspraak in gedaan, maar daar gaat dit beleidsbesluit dus niet over, als ik het goed begrijp.
Dan zou je in zo´n geval dus bezwaar moeten aantekenen bij de Belastingdienst met verwijzing naar de uitspraak van de commissie/Estland van het EHvJ ?