Lees verder op: https://www.findinet.nl/artikel/premie-zorgverzekering-met-47-gestegen-sinds-2006/

JUIST het NIET doorberekenen aan het woonland van de in NL gemaakte “toeristen-kosten” is een cruciaal punt.
DAT is NIET DOORBEREKENEN fungeert namelijk als het alibi voor de woonlandfactor, het alibi voor het nemen van de NL kosten als basis voor de “coefficient” van de woonlandfactor.
En dat alibi is gelogen.
De leugen luidt : “OMDAT Nederland betaald voor de “toeristenkosten” wordt de buitenlandbijdrage gebaseerd op de nederlandse zorgkosten”.
Quote : Mr. J.K van den Bosch, Hoofd Afdeling Juridische Zaken, Zorginstituut Nederland, 2014.
En juist het WEL doorberekenen van die “toeristenkosten” aan het woonland en die daar vervolgens laten afrekenen volgens de regels van vergoedingen in dat woonland, inclusief de niet te vergoeden kosten i.v.m. de vergoedingsmaxima per verrichting en de vergoedings percentages ten laste van de verzekerde zelf, maakt de kostenverrekening zuiver van ongewenste vervuiling.
Ja, dat is gedeeltelijke vestzak-broekzak rondpomperij, daar we in NL heel goed in dus dat kan geen bezwaar opleveren en houdt de desbetreffende beambten lekker bezig.
Maar het slaat Nederland wel degelijk het “OMDAT”-nonsens verhaal als argument uit handen, het bestaansrecht voor de woonlandfactor is weg.
Precies omdat de toeristenkosten op het woonland & verzekerde aldaar verhaald moeten worden en dan zouden ijn.
Juist en ook omdat in NL sommige kosten uit de “Algemene Middelen” worden betaald dient dat uit de NL zorgkostenrekening te worden weggehaald en verplaatst naar het woonland en van daaruit deel uit te maken van de totale woonlandzorgkostenrekening die aan Nederland wordt gepresenteerd.
En daarmee de woonlandfactor overbodig maakt.
En dus een einde aan de eindeloze manipulatie te dien aangaande.
Met als dwangpunt het gebrek aan keuze voor directe aanmelding bij een woonlandzorgverzekering met de verplichting dat te doen via Nederland (ZVW, art.69. eerste lid en Art.24 EU Verordening), geen keuzerecht. (C-345/09)
Maar mijn auto MAG ik niet eens verzekeren in Nederland, dat MOET in Frankrijk !

PS : De WLF coefficient Frankrijk voor 2012 was : 0,7685 dan wel 0,7659.
En nu ? Boven de 90 % !.
En “evenredigheid” met andere landen (Spanje b.v.) die ver te zoeken is ?
En dat is géén manipulatie met tellers en noemers in de coefficientberekening ?
Dit is het mentale faillissement van de woonlandfactor in al zijn gelederen.

En : JA !
Veel uitkeringsgerechtigden zitten wel degelijk te wachten op het afschaffen van de maximuminkomensgrenzen en daarmee de bevoorrechting afschaffen die met de maximering gepaard gaat en daarmee de benadeling afschaffen van de loodzware belasting op de inkomens onder 35.000 euro.

Cynische grap in de NL wetgeving :
De Zvw buitenland bijdrage kan niet meer bedragen dan het totaal van het wereldinkomen.
Dus als het tegenzit betaal je je hele inkomen aan het CAK & Co en mag je verder op een houtje bijten en op straat gaan bedelen.
Sociaal gedacht toch ?
Alleen een % van het inkomen als bijdrage (premie) kan daar recht doen gelden.
De huidige structuur is een gotspe, inclusief de WLF (WaardeLoze Fictie).

ad A) Die rekentruc bestaat dus uit het gebruik van gegevens van een basisjaar met daarop een indexatie op basis van WHO-gegevens. Eerder heb ik dat een voorzichtige en juiste benadering genoemd, omdat de overgang naar een geheel andere methode juist enorm grote, structurele veranderingen kan brengen in de woonlandfactoren. En wel in die zin dat nogal eens zeer sterke stijgingen zouden ontstaan. Zie daartoe het CBS-rapport over de woonlandfactoren. Er is overigens nergens sprake van indexaties van meer dan 99% bij de berekening van de woonlandfactor. Zie daartoe de Staatscourant.

ad B) de opmerking over doorbelasting van in Nederland gemaakte kosten is onbegrijpelijk. Wat bedoelt u: de kosten voor pensioenlandzorg die verdragsgerechtigden wonend buiten Nederland in Nederland maken? Dat zou tot een vestzak -broekzak systeem leiden, want de woonlanden zijn gemachtigd bij Vo883/2004 die kosten weer te declareren aan het pensioenland. Een verhoogde bijdrage van verdragsgerechtigden aan Nederland voor woonlandzorg zou in theorie mogelijk zijn, maar daartegen verzet zich weer het feit dat de pensioenlandzorg vooral een substitutie is van niet in het woonland gemaakte zorg. Opname van de kosten van pensioenlandzorg in de noemer van de woonlandfactor (als gemiddelde Nederlandse zorgkosten) ligt ook niet voor de hand, en is niet in lijn met de bepalingen van Vo883/2004 en Vo987/2009. Zuiver boekhouden impliceert volgens mij dat de woonlandfactor niet wordt vervuild met kosten die ze zelf maken, of die van in Nederland wonende verdragsgerechtigden, of kosten voortkomend uit toeristich verblijf van buitenlanders.

3. Het veranderen van de formule voor de cAK bijdrage is slechts logisch als dat voor verzekerden in Nederland wordt gedaan. Immers, de huidige CAK-bijdrage berust op het principe van gelijke behandeling (naar (wereld)inkomen en huishoudenssituatie, van verdragsgerechtigden met ZVW- en WLZ verzkerden in Nederland (behalve verschillen in dekkingspakket). Je kunt natuurlijk vinden dat de lasten van de ziektekostenverzekeringen in Nederland anders verdeeld moeten worden, maar de belasting ivm ziektekosten kan niet los gezien worden van de totale lastendruk die mede bepaald wordt door de inkomstenbelasting en overige volksverzekeringen. Neemt men alle tarieven bij elkaar dan blijkt dat de lastendruk (voor ingezetenen) stijgt met het inkomen (ook boven 35000 Euro jaarinkomen dus), zij het dat de stijging afzwakt boven (inderdaad) ongeveer 66000 Euro jaarinkomen (maximum tarief derde schijf). Voor Nederland zou loslaten van de grens van (ruim 59000) euro in de ZVW component van de bijdrage (of de 36000 Euro grens in de tarieven van de WLZ) nog tot wat herverdeling van lasten ten gunste van lagere inkomensgroepen kunnen leiden, maar ik verwacht dat het effect voor verlaging van de bijdrage middengroepen niet al te groot zal zijn. De tendens in Nederland is juist de laatste jaren met slechts twee tarieven te gaan werken (volksverzekeringen en inkomstenbelasting bij elkaar), die ong. 15% van elkaar verschillen, en aan de onderkant van het inkomensgebouw wat meer te ontlasten via heffingskortingen. Afschaffen of verhogen van de genoemde maximuminkomensgrenzen is uiteraard mogelijk, maar of veel verdragsgerechtigden daar nu op zitten te wachten?
.

A) Vooral het “herdefinieren” van de uitgangspositie (onder de streep van de vergelijking) door ineens NIET meer uit te gaan van het juiste jaar (2019 vs 2019 b.v.) maar van een veel eerder jaar 2015 o.i.d. met de TOEN LAGERE KOSTEN versus het latere jaar is een regelrechte rekenkundige vervalsing van de berekening van de WLFactor !
Die rekentruc drijft de woonlandfactor kunstmatig op tot bovennormale proporties.
Een lagere school kind kan u dat voorrekenen.
Die truc gaat dus ten koste van de in het buitenland wonende verplicht verzekerden.
De woonlandfactor indexatie opdrijving tot boven de 99 % slaat dan ook nergens op.
In het zakenleven zou de b.v. NL dan ook snel voor de rechter staan wegens vals spel om het dan maar netjes uit te drukken.

B. De opmerking over de doorbelasting van in NL gemaakte kosten klopt ook niet.
JUIST het feit dat die NIET worden doorbelast door Nl aan het woonland is een grove en opzettelijk gemaakte fout.
Die kosten zouden juist WEL aan het woonland moeten worden doorbelast :
— daarmee de NL kosten omlaag brengen
— de woonlandkosten zuiver boekhouden en presenteren aan NL in hun navorderong.
Dat gebeurt alleen niet, omdat NL dat feit MISBRUIKT om de woonlandfactor de kunnen gebruiken, te “kwalificeren” en wel “omdat NL de kosten draagt en dus de kosten van NL-zorg als basis van de woonlandfactor kan dienen” zoals de CVZ-advocaat ooit zwart op wit stelde.
DAARIN zit de basisleugen voor het hele spel.
Indien NL dan WEL de in NL gemaakte kosten doorbelast, vervalt de hele basis voor de woonlandfactor-truc !
En DAN kan en dient overgegaan te worden tot een eerlijke verdeling van de zorgkosten in het woonland op basis van diezelfde woonlandkosten (en niets anders !) naar de in het woonland verzekerden, per maand van verzekering in het woonland.
Eventueel via een voorinschatting-heffing en een naheffing wanneer de reeele kosten bekend zijn, desnoods 2 jaar later.
Twee jaar : Dat duurt de CAK-eindafrekening via de NINBI-verklaring aan de NL Belastingdienst en de daaropvolgende vertraging bij CAK ook.
Daar is niets nieuws aan.
B.v. : In 2019 heb ik eindelijk de naheffing over 2016 “mogen” betalen, met alle ellende daarvan met de franse fiscus die die aftrekpost in twijfel dacht te kunnen trekken.

3. Dat verandert niets aan de retourbetaling van de woonlandzorgkosten aan NL.
De BASIS daarvan kan dus wel een heel andere zijn en daarmee afgezonderd van de NL zorgkosten als basis, zonder woonlandfactor flauwekul-berekeningen.
De huidige NL-Premiestelling/bijdrage met het zwaartepunt op de hoogste kosten voor de minstbetaalden (tot 35.000 euro) via de bestaande structuur (zware persoonlijke bijdrage + 2 procentuele en gemaximeerde heffingen) is eigenlijk totaal asociaal.
Als de buitenlandbijdrage berekening ook maar een beetje sociaal plaats vindt baseert men die op :
a) het persoonlijke inkomen met en vast % (7,5 % b.v.) als voorheffing
b) zonder een maximum te te stellen aan het inkomen zoals nu (66.000 euro).
Dan betalen zij die nu hard lachen met een inkomen boven de 66.000 Euro, ook
eindelijk mee naar rato van hun inkomen, ook over het deel boven de 66.000 euro.
Het eindbedrag kan dan na herberekening van de woonlandkosten worden aangepast.

Denk daar maar eens goed over na in NL !

Wat betreft het (diepgaand) controleren van de woonlandfactor, zit er inderdaad niet veel anders op dan “een Tomtom kopen en een stel kaarten” en dan een zoektocht beginnen. Dat is een paar jaren geleden voor Duitsland gedaan door een aantal gepensioneerde verdragsgerechtigden voor de teller van de woonlandfactor (de Duitse gem. kosten per verzekerde) en het heeft tot correctie van de woonlandfactor geleid voor een drietal jaren. Daarover is op deze site gerapporteerd. Niets staat in de weg om dat opnieuw te doen. Of er aanleiding toe is? Dat is de vraag. Je mag aannemen dat de definitiefouten die toen ontdekt zijn nu niet meer aan de orde zijn. De indexaties die de laatste jaren verwerkt zijn in de woonlandfactor (op basis van WHO gegevens) lijken me nogal plausibel (maar zijn wel te controleren op basis van de database van de WHO).

ad 1) en ad 2). Hoewel de informatie over de pensioenlandzorg ook te verkrijgen is bij onder meer ZK/Achmea afd. Buitenlands Recht, is een en ander voor het basispakket ZVW en WLZ als volgt te vinden:
Zie wat betreft pensioenlandzorg in Nederland de beschrijving van het basispakket ZVW:

1a)Besluit Zorgverzekering
https://wetten.overheid.nl/BWBR0018492/2021-07-23/#Hoofdstuk2

—
Hoofdstuk 2. De inhoud van de zorgverzekering
§ 1. De te verzekeren prestaties

1b ) Regeling Zorgverzekering
Hoofdstuk 2. Bepalingen omtrent de prestaties

https://wetten.overheid.nl/BWBR0018715/2021-11-23/#Hoofdstuk2

2) Zie wat betreft WLZ
2a) Wet langdurige Zorg

Hoofdstuk 3. De inhoud van de verzekering

https://wetten.overheid.nl/BWBR0035917/2021-07-01#Hoofdstuk3

2b) Besluit langdurige zorg
https://wetten.overheid.nl/BWBR0035948/2021-09-01#Hoofdstuk3

Hoofdstuk 3. De inhoud van de verzekering

§ 1. Het verzekerde pakket en het recht op zorg

2c) Regeling langdurige zorg
Hoofdstuk 2. De inhoud van de verzekering
https://wetten.overheid.nl/BWBR0036014/2021-07-21#Hoofdstuk2

De informatie over het wettelijke dekkingspakket van Duitsland is redelijkerwijs niet bij Nederlandse instanties te verkrijgen (men kan immers niet verwachten dat Nederland dat steeds bijhoudt voor alle ong. 40 verdragslanden) maar in Duitsland bij de Krankenkasse waar men aangesloten is.

ad 3. Precies aan te geven hoe te handelen bij schade en benodigde zorg: de instanties die ik al eerder noemde geven daarover op hun sites de nodige informatie: CAK voor zorg in derde landen, ZK/Achmea voor pensioenlandzorg (mede onder verwijzing naar CIZ voor indicatiestelling WLZ), NCP voor toepassing van de Patientenrichtlijn (al is arrest C-636/19 nog niet verwerkt in de vorolichting ten behoeve van verdragsgerechtigden), en voor zorg in Duitsland moet men bij de Krankenkasse zijn.
ad 4. De WMO wordt gefinancierd vanuit de algemene middelen, niet vanuit ziektekostenpremies ZVW en WLZ-premies. Een emigrant betaalt dus hoogstens via de belastingen mee aan de WMO. Voor niet in Nederland wonenden bestaat vanuit het Europese recht (Vo883/2004 met name) geen recht op WMO aangezien het niet om zuivere ziekteprestaties gaat in de zin van die Verordening (en de Nederlandse wet beperkt het recht tot ingezetenen).
De woonlandfactor is bij instelling van de WMO, en bij overgang van AWBZ naar WLZ, en opsplitsing van delen van het AWBZ pakket over ZVW, WLZ en WMO, bij veel landen verhoogd (immers: de noemer in de factor ging wat naar beneden), maar daar tegenover stond een verlaging van het WLZ-premiepercentage t.o.v. het AWBZ-premiepercentage (met ong. 3 procentpunten). Gemiddeld zal die structurele verandering min of meer neutraal hebben uitgewerkt; per inkomens- en huishoudenscategorie echter niet.

dank. Het brengt mij echter geen steek verder. De woonlandfactor moet toch ergens berekend zijn op grond van onderliggende data met cijfers. Dit moet toch ergens op papier staan. Het zal toch hopelijk geen natte vingerwerk zijn. Verwijzing naar voorgaande jaren volstaat niet. Met jouw antwoord stel je in feite; koop een TomTom en wat kaarten en begin de zoektocht.

“ad. 2. Voor ondersteuning (= voorlichting) over pensioenlandzorg in Nederland moet je je als verdragsgerechtigde wenden tot ZK/Achmea, afdeling Buitenlands Recht”

Jan, voor zover nog niet duidelijk, wij wonen in Duitsland en wij kopen er niets voor hoe een en ander geregeld is in Nederland of Mozambique. Indien ik een opstalverzekering afsluit dan staan de voorwaarden en dekking uitvoerig aangegeven en wat of niet onder de dekking valt en wat het protocol is bij schade. Bij het gehele CAK gedoe staat er niets op papier wat wel en niet gedekt is en hoe te handelen in geval van schade. Het is nog treuriger aangezien het een verzekering onder dwang is. Men heeft geen vrije keuze. De premie wordt al van het pensioen ingehouden zonder er ook maar een cessie overeenkomst aan ten grondslag ligt. Het is derhalve dan toch een zorgplicht van de staat der Nederlanden en haar uitvoerend orgaan het CAK om de gedwongen verzekerde;

1. Precies schriftelijk aan te geven wat wel en niet gedekt is voor zaken vallende onder de Ziekenfondswet / Krankenkasse.

2. Schriftelijk precies aan te geven wat wel en niet gedekt is onder de Wet Langdurige Zorg / Pflegeversicherung.

3. Precies aan te geven hoe te handelen in geval van schade / aanvragen zorg.

4. Er zijn toentertijd zaken uit de Ziekenfondswet en AWBZ – WLZ overgebracht naar de Wet Maatschappelijke ondersteuning met als uitvoeringsorgaan de gemeenten in Nederland. Zoals eerder aangegeven worden de kosten daarvan gedekt door de algemene belastingen, de ziektekostenpremies en de WLZ premies derhalve voor de volle honderd procent ook door ons wonende buiten Nederland. Wij hebben dus recht op zaken die onder deze wet vallen. Ik kan nergens een protocol vinden hoe men moet handelen (dus voor ons in Duitsland) bij een aanvraag indien wij die diensten nodig hebben. Indien wij totaal buiten de boot vallen dan zie ik dit niet terug in een extra korting (woonlandfactor) van de door het CAK voorlopige en definitieve berekende premie. Daarom is de berekening van essentieel belang om te controleren hoe de nominale premie, de procentuele premie en de premie WLZ tot stand is gekomen met onderliggende data en berekeningen.

Gaarne jouw toelichting. M vr gr,

ad 1. Gezien de gebruikte methode (indexatie op een vorige woonlandfactor toegepast) moet je voor de basisgegevens naar een vorige publicatie van de vroegere woonlandfactor. De gegevens voor de indexatie staan wel in de onderhavige publicatie (per land) . Deze indexatie op zichzelf zou te verifiëren zijn aan de hand van WHO gegevens.

ad. 2. Voor ondersteuning (= voorlichting) over pensioenlandzorg in Nederland moet je je als verdragsgerechtigde wenden tot ZK/Achmea, afdeling Buitenlands Recht. Voor zorg in het eigen woonland tot de Krankenkasse waarbij je ingeschreven bent. Voor zorg in derde lidstaten tot het CAK voorzover gebaseerd op Vo883/2004. En voor zorg in derde lidstaten op basis van de Patientenrichtlijn (mogelijk gemaakt door het recente C-636/19 arrest- zie elders op deze site) tot het Nationaal Contactpunt, dat is gelieerd aan het CAK: zie https://www.hetcak.nl/over/ncp
Wat Nederland betreft is het dekkingspakket van ZVW en WLZ ook te vinden op Internet onder de secundaire wetgeving van ZVW en WLZ. Inderdaad verschilt het dekkingspakket van Nederland van dat van het Duitse, vooral wat de langdurige zorg betreft. Voor een concreet geval zal een (zelf vrij te kiezen) behandelaar/ziekenhuis/verpleeghuis in Nederland overigens ook wel kunnen vertellen of de kosten gedekt zijn uit ZVW of WLZ. Voor kosten van de pensioenlandzorg in Nederland betaalt de verdragsgerechtigde buiten Nederland niet mee. Voorstellen daartoe zijn door vorige kabinetten verworpen.

Het bedoelde nacalculatiesysteem wordt al gebruikt voor de basisgegevens van de woonlandfactor. De suggestie dat de aan Nederland in rekening gebrachte zorgkosten in de woonlandfactor direct verwerkt zijn is onjuist. Weliswaar is er geen sprake van corrigerende nacalculaties. In plaats daarvan worden gegevens van een aantal jaren terug gebruikt teneinde over definitieve kostengegevens te beschikken. Er worden gewoon appels met appels vergeleken, daarbij zijn de Franse appels de gemiddelde kosten van het wettelijke woonlandpakket per verzekerde in Frankrijk en in Nederland idem (zijnde van ZVW en WLZ).

De enige manier om iets aan een woonlandfactor te doen is aan te tonen dat er verkeerd gemeten is op basis van onjuiste cijfers. Dat is voor Duitsland door verdragsgerechtigden gedaan, die onderzoek gingen doen naar de cijfers achter de gemiddelde zorgkosten per verzekerde (in Duitsland). Soortgelijke verificatie in Frankrijk kan nuttig zijn, maar niet is bij voorbaat gezegd dat uit Franse gegevens onjuistheid zal blijken. Te meer omdat gegevens die via de Administratieve Commissie lopen aan een apart auditing traject van de daaraan hangende Technische Commissie onderworpen zijn.