Ik denk dat het in dit geval niet zo gecompliceerd is. Handig is ook de beoordeling van het gerechtshof te lezen. Daaruit komt namelijk het beeld naar voren van een Nederlandse gepensioneerde belastingdeskundige, die vanaf eind 2008 naar Thailand is verhuisd, daar is gehuwd, gezin, woning en auto heeft en voor belastingwetgeving als uitgangspunt neemt in Thailand te leven en wonen. De daarop volgende twee jaren wordt geen aangifte IB in NL gedaan. (En naar later blijkt kennelijk ook niet in Thailand.) Medio 2013 vindt een gesprek plaats tussen de belastingdienst en betrokkene. Kennelijk was het de belastingdienst opgevallen dat de man nog als belastingadviseur in NL actief was. In elk geval wordt de man verzocht als buitenlands belastingplichtige aangifte inkomstenbelasting over 2011 t/m 2014 te doen. Die aangiften geven de belastingdienst aanleiding tot het stellen van meer uitleg (informatiebeschikking) aan betrokkene. Ook start zij een woonplaats onderzoek. Uit dat onderzoek komt naar voren dat de man weliswaar een leven heeft in Thailand, maar in werkelijkheid voor meer dan de helft van het jaar daadwerkelijk in Nederland verblijft, woont en geld verdient. Conclusie van de belastingdienst is dat er als ingezetene van Nederland belastingaangifte had moeten worden gedaan.

De reden dat de HR het arrest van het gerechtshof vernietigt, staat los van het vraagstuk in welk land men belastingplichtig is. De verwachting is reëel, dat de beoordeling over die vraag tijdens de beoordeling door de volgende rechter hetzelfde zal zijn.