Dat laatste is in die zin van belang omdat er (vanaf 2019) nog een 7,5% heffing over vermogensinkomsten is (prélèvement de soldarité) die in de schatkist gestort zou worden.
Staat die nog wel op de voorheffing 2019?

In bij het Tribunal de Paris ingediend verweer d.d.31.10.2019 verklaart de Regionale Belastingdienst voor Ile de France en Parijs in te stemmen met de teruggaaf van de sociale heffingen in 2016 over rente-inkomsten in 2015. Als motief voert de Belastingdienst aan : “compte tenu de l’évolution de la jurisprudence”.
Hiermee is voor ons de weg vrij om nu ook de teruggaaf van de sociale heffingen in 2017, 2018 en 2019 aan DGFIP Parijs 7de te verzoeken.

Verder stel ik met tevredenheid vast dat DGFIP Parijs 7de op het overzicht van de voorheffingen in 2020 de sociale heffingen heeft geschrapt.

Op 4 mei 2019 heb ik een dépôt de requête ingediend bij het Tribunal administratif de Paris.

Van Frankrijk is bekend dat verschillende belastinginspecteurs nogal eens verschillend oordelen. Vooral als het om meer complexe, grensoverschrijdende, zaken gaat.

Dank u voor uw uitgebreid advies. Er blijft nog heel wat werk te doen. Wat ik nog steeds niet begrijp is hoe het mogelijk is dat gedurende de periode 2011-2015 mijn verzoeken tot teruggave van sociale lasten wel ingewilligd zijn (ook toen was ik verzekerd bij de VN) en nu niet. Kan het zijn dat verschillende belastingadviseurs tot verschillende besluiten komen? Is het mogelijk dat de belastingdienst retroactief op zijn besluiten terugkomt?

Wat betreft precedentwerking: u zou zich erop kunnen beroepen, maar of dat zin heeft wordt slechts beheerst door Frans recht.
Wat betreft EU recht is misschien aan te sluiten bij de punten 65 t/m 68 van de Conclusie De Lobkowicz (C-690/15) waar verwezen wordt naar het algemene beginsel uit het EU recht dat men als migrerende werknemer niet gedwongen kan worden premies en bijdragen voor een nationaal sz-stelsel te betalen indien daaraan geen profijt kan worden ontleend (zie ook arrest Rundgren van het EHvJ en andere EHvJ jurisprudentie). Getoetst moet, vermoed ik overigens, worden of u onder de personenkring van het EU verdrag zou vallen.
Ten slotte kan een beroep gedaan worden op zuiver Frans recht en Franse jurisprudentie waaruit volgt dat wie niet onderworpen is aan het Franse wettelijke ziektekostenstelsel niet gehouden is de algemene Franse sociale heffingen te betalen. Het gaat specifiek om een op deze site vermelde Bordeaux zaak. De moeilijkheid is wel dat in die zaak het om een gepensioneerde verdragsgerechtigde ten laste van Nederland ging voor ziektekosten. Uw geval is niet helemaal daarmee vergelijkbaar.
In vergelijkbare Nederlandse zaken heeft Nederland nogal eens afgezien, of via de rechter moeten afzien, van opleggen van verzekeringsplicht. Of de argumenten in die zaken gebruikt zonder meer op Frankrijk overgebracht kunnen worden is echter zeer de vraag.

In beroep gaan bij het Tribunal Administratif lijkt me het beste. De recent door mij geplaatste en becommentarieerde uitspraak van het EHvJ C-723/18 die de Dreyers in het gelijk stelde zou er ook bij betrokken kunnen worden.