Wat “recht” is zal krom blijven in deze, tenzij …….iemand mag en wil luisteren en de wet aanpast via de wetgevende vergadering in Nederland.
Hoop doet leven.

PS.
Een aanvullende zorgkostenverzekering (“Mutuelle”) kost ruim 150 € p.p.p.m. in Frankrijk, vooral voor personen vanaf 70 jaar, voor 2 persoonshuishoudens dus ruim 3.600 € per jaar of meer.

Ik bedoelde dat het woord ” verdragsgerechtigden ” door Nederland is uitgevonden en dat hiervoor geen vertaling is, het geeft echter duidelijk weer dat deze personen geen sociaalverzekerden zijn.

De rechtsgang is inderdaad in 2011 bij het EU-Hof in Luxemburg beëindigd.

De ” Caisse Primaire Assurance Maladie ” ( CPAM ) vergoedt hoogstens 65% van de medische kosten op de tarieven die door de CPAM zijn vastgesteld. Echter overschrijdingen van honoraria van medici, specialisten, laboratoria, radiologie, scanner, IRM enz. worden niet vergoed. Ook eigen bijdragen voor geneesmiddelen worden niet vergoed en dat zijn er heel wat. Dit alles komt er op neer dat ongeveer 50% van de medische kosten in werkelijkheid worden vergoed. 100% vergoeding is er alleen voor een twintigtal ziekten vooral kanker.

De rechtsgang bij de invoering van de Zvw is voor de gepensioneerden in het buitenland is op een catastrofe uitgelopen. Er zijn door de wetgever enorme fouten gemaakt en de rechters hebben uitspraken gedaan die niet in overeenstemming zijn met de oorspronkelijke EU-verordeningen. De bestuurlijke naïviteit van de rechters en de Nederlanse regering heeft de gepensioneerden veel ellende gebracht. De jurisprudentie ligt er en voor de gedupeerden is dit onomkeerbaar. Als Nederland een rechtstaat is, zouden ze de processen moeten herzien, een parlementaire enquete instellen of een reparatiewet invoeren.

Dat mijn frustratie groot is zult u wel begrijpen; ik betaal al 15 jaar dubbele ziektekostenpremie: de verdragsbijdragen en de premie voor de particuliere verzekering.
De verdragsbijdragen komen in een zorgverzekeringfonds waaruit voor mij niets betaald hoeft te worden Als de inhoudingen voor ZVW zouden worden gestopt zou ik een hulp in de huishouding kunnen nemen, maar door deze hoge lasten zit dit niet in mijn budget.

Uw frustratie over de gang van zaken bij invoering van de ZVW en vooral de desastreuze gevolgen voor de voorheen particulier verzekerden wonend buiten Nederland, deel ik, maar niet uw analyse. De rechtsgang is overigens niet in 2006 al beëindigd, maar pas vele jaren later, inderdaad na inschakeling van het EHvJ door de CRvB. Mijn analyse, maar dat is pas achteraf, is dat de bestuursrechtelijke gang, gericht op verkrijgen van keuzerecht in het verdragsrecht zinloos was (een verwijt dat vooral aan de advocaat gericht moet worden) en dat slechts de civielrechtelijke weg, juridisch misschien enige uitweg had geboden (die bodemprocedure dus). Dat wil zeggen: de betrokkenen wilden grotendeels hun part. verzekering behouden en dus was hun natuurlijke tegenpool niet het CvZ of de Nederlandse staat, maar de verzekeraar. De persvertegenwoordiger van de CRvB heeft bij einduitspraak dat ook met zoveel woorden gezegd. Los daarvan is het uitermate onfatsoenlijk geweest van de Nederlandse regering de ontbindingsmogelijkheid van de particuliere verzekeringen te formuleren in de wet (IZVW wet) zoals deze dat gedaan heeft. De ontbindingsclausule had zodanig geformuleerd moeten zijn dat een vergelijkbare soepele overgang (ook qua premievoorwaarden) gemaakt kon worden als voor ingezetenen naar de ZVW. De enige twee instanties die daar – in te vage termen – voor gewaarschuwd hebben waren de Raad van State en in een heel laat stadium Zorgverzekeraars Nederland (de laatste slechts om het straatje bij voorbaat voor de verzekeraars schoon te vegen).
Overigens: die 50% van de kosten die in Frankrijk niet vergoed zouden worden is wel erg hoog. Anderen berichten over 35%, en FANF stelt dat er ook nogal wat situaties zijn waarin wel 100% vergoed wordt.
En het begrip sociaalverzekerden is geen uitvinding van Nederland , is zelfs niet gesuggereerd in de procedure bij het EHvJ, maar een term die het EHvJ zelf, en nogal vaak in zijn arresten, gebruikt. Het EHvJ bedoelt dan “degenen die naar de bepalingen van de Verordening socialezekerheidsrechten hebben”. Zo ook degenen die Nederland gepensioneerde verdragsgerechtigden noemt.

In december 2005 werd door CVZ aan de gepensioneerden meegedeeld dat hun particuliere ziektekostenverzekering door de Nederlandse staat wordt geannuleerd. Voor vergoeding van ziektekosten moesten ze zich inschrijven bij het woonlandorgaan, voor het woonlandpakket. Het woonlandpakket van Frankrijk vergoedt maar ongeveer 50% van de ziektekosten, de andere helft moet zelf afgedekt worden door een aanvullende verzekering. In Frankrijk bestaat geen acceptatieplicht voor aanvullende verzekeringen, Voor ons was het niet mogelijk om een aanvullende verzekering af te sluiten gezien de leeftijd en de gezondheidstoestand van ons beiden. Vanuit Nederland werd ook geen helpende hand geboden om ons aanvullend te verzekeren tot 100%. We waren genoodzaakt om een nieuwe volledige ziektekostenverzekering af te sluiten om verzekerd te zijn van goede zorg. De gepensioneerden in Nederland hoefden geen aanvullende verzekering af te sluiten, zij waren al voor 100% verzekerd. De tientallen bezwaarschriften aan VGZ, ZIN en CAK en meerdere processen voor de rechtbank in Amsterdam werden allen ongegrond verklaard.

De invoering van de ZVW voor gepensioneerden in het buitenland heeft Nederland laten verworden tot een gerechtelijk steekspel en in 2006 werden de processen beeindigd voor het EU-Hof in Luxemburg met de doodsteek voor de gepensioneerden.

De hele gang van zaken is voor de gepensioneerden respectloos en inhumaan verlopen.

Is Nederland een rechtstaat?

De gepensioneerden hebben geen eerlijk proces gehad. Mijn mening is dat het proces moet worden overgedaan of er moet een parlementaire enquete worden ingesteld naar de gang van zaken bij de invoering van de ZVW voor gepensioneerden in het buitenland.

Mij is het niet gelukt toegang te krijgen op uw 4-delige column, is mijn paswoord geblokkeerd?

De verdragsgerechtigden worden juist wel, en wel: letterlijk, als sociaalverzekerden aangeduid door het EHvJ. U zou dat arrest C-345/09 eens moeten lezen.
Dat de Nederlandse overheid indertijd op onverkwikkelijke wijze met pensioenemigranten ( binnen en buiten de EU) is omgegaan ben ik met u eens. Maar achteraf bezien had niet de bestuursrechtelijke, europeesrechtelijke, lijn van verzet tegen de overheid genomen moeten worden. Reeds voor de invoering van de ZVW had gelobbied moeten worden voor een verbod op verbreking van de particuliere verzekeringen, althans bij emigranten, en na invoering van de ZVW tegen ontbinding van die particuliere verzekeringen. Het is dan ook te betreuren dat de bodemprocedure die de Rechtbank geboden heeft in 2016 niet benut is. Wijziging van Vo1408/71 in die zin dat het verplichte verdragsrecht in een vrijwillg verdragsrecht zou zijn omgezet had langs politieke weg in theorie ook gekund, maar niet aannemelijk is dat de lidstaten daarmee snel zouden hebben ingestemd. Lees ook mijn 4-delige column over de zorgbijdrage op deze site. Maar dat is nu allemaal mosterd na de maaltijd.

Een parlementaire enquete die op het ogenblik gaande is, over de toeslagaffaire voor de kinderopvang, zou ook nuttig zijn in de zaak omtrent het verplichtstellen van het verdragsecht en meer duidelijkhheid brengen in deze onverkwikkelijke zaak.

De verplichting tot inschrijving bij CAK (of daarmee gelijkgesteld: woonplaatsorgaan) als verdragsgerechtigde staat in de Nederlandse wet (ZVW) en wordt door het EHvJ gezien als een uit Vo883/2004 voortkomende administratieve verplichting, en dus in overeenstemming met het EU recht. In de praktijk wordt er overigens geen sanctie verbonden aan niet-aanmelding. Ook de heffing van de CAK -bijdrage vloeit voort uit de Nederlandse wet onder goedkeuring door het EHvJ. Een en ander is te lezen in arrest C-345/09. De AOW is een sociaal zekerheidspensioen, of zo men wil een “sociale uitkering”, een bedrijfspensioen niet. De vraag of er premies voor betaald zijn is niet van belang voor de vraag welke inhoudingen erop gedaan mogen worden. Het is namelijk lidstaten van de EU vrij de sociale zekerheid soeverein in te richten zolang maar aan de regels van het EU recht, inclusief Vo883/2004, is voldaan. Daarbij is het verdragsrecht uit Vo883/2004 dwingend naar het oordeel van het EHvJ (zie arrest C-345/09 daartoe).

De keuze voor uw echtgenoot bij pensionering, namelijk te kiezen tussen AOK of particuliere verzekering komt voort uit het Duitse ziektekostenrecht dat door Vo883/2004 dwingend op hem van toepassing is. Door zijn Duitse pensioen valt hij namelijk, waarschijnlijk, onder art. 23 Vo883/2004.
Nederland heeft dat keuzerecht niet. Tot 2006 was er een systeem van particuliere verzekering (niet verplicht overigens), in bepaalde opzichten vergelijkbaar met het Duitse systeem, voor de hogere inkomensgroepen. Dat is met de invoering van de ZVW echter in 2006 afgeschaft en vervangen door een ingezetenenstelsel zonder keuzemogelijkheid. Als gevolg daarvan oordeelde het EHvJ dat gepensioneerden elders in de EU met Nederlands wettelijk pensioen ook geen keuzerecht hadden, en werd het systeem van part. verzekering voor hen in zoverre zinloos dat het nog slechts een aanvulling vormde op het verdragsrecht.

Het de facto keuzerecht van gepensioneerden/verdragsgerechtigden in Marokko en Turkije (niet per se Marokkanen en Turken alleen) komt voort uit het feit dat de bilaterale verdragen met Nederland nog niet geactualiseerd zijn. Er wordt kennelijk weinig gebruik gemaakt van dit keuzerecht. Mijn vrouw en ik hebben dit wel gedaan toen we (in 2006) in Turkije woonden, en daarmee onze (Turkse) particuliere verzekering kunnen behouden. Naar aanleiding daarvan zijn er door de VVD vragen over het Turkse verdragsrecht in de Tweede Kamer gesteld waarin dit bijzondere keuzerecht door de minister is bevestigd. De door Nederland gewenste actualisatie betreft het vervangen van de voorwaarde dat men buitenslands wonend verzekerd zou moeten zijn naar het recht van het land van herkomst door de zogeheten woonplaatsfictie voorwaarde die in Vo883/2004 staat. Die luidt dat verdragsrecht slechts kan ontstaan indien men naar Nederlands recht recht op verstrekkingen zou hebben indien men in Nederland zou wonen. Zo lang Marokko en Turkije een nieuw verdrag niet geratificeerd hebben geldt in beginsel de eerste voorwaarde, maar Nederland handelt alsof de woonplaatsfictie al zou gelden. Hoe Turkije en Marokko handelen bij gepensioneerde verdragsgerechtigden wonend in Nederland is mij niet bekend. Dat zullen er veel minder zijn aangezien wie ooit AOW opbouwde en in Nederland woont verdragsgerechtigde ten laste van Nederland is op basis van art. 23 Vo883/2004, ook al heeft men wettelijk pensioen uit Marokko of Turkije.

MIjn echtgenoot kreeg in 2003 zijn Duitse pensioen via de Deutsche Rentenversicherungsbund toegewezen, hij werd toen voor de keuze gesteld om voor vergoeding van ziektekosten toe te treden tot de Algemeine Ortskrankenkasse (AOK) of zelf in een particuliere ziektekostenverzekering te voorzien .Hij had dus keuzerecht. Hij heeft toen voor het laatste gekozen en zijn particuliere ziektekostenverzekering voortgezet. Hoe kan het zijn dat EU-wetgeving in Duitsland anders wordt toegepast dan in Nederland? Waarom heb ik geen keuzerecht?

Marokanen en Turken hebben wel keuzerecht waarom ik niet?

Dit is geen prioritair EU recht maar betreft voorwaarden om (als niet-aktieve) in een EU staat te kunnen gaan wonen, dus vloeit voort uit de Verblijfsrichtlijn. Maar dit zet noch het nationale ziektekostenrecht opzij, noch het verdragsrecht uit Vo883/2004. Het is ook niet zo dat andere staten in dezen anders handelen dan Nederland.

Een vaste woon-verblijfplaats
Voldoende inkomen om niet ten laste te komen van ons nieuwe woonland.
Een volledige particuliere ziektekostenverzekering.
Een bewijs van goed gedrag.
Aan al deze voorwaarden hebben we voldaan.

Bij mijn weten is de EU-wetgeving in deze niet veranderd, ik voldoe nog steeds aan de gestelde voorwaarden.Waarom past Nederland het prioritair EU-recht niet toe? In landen van de Europese Unie gaat EU-recht boven nationaal recht. Hoe kan het zijn dat Nederland de verplichting op legt voor inschrijving bij CVZ, ZIN en CAK.