Gastenboek
Dit gastenboek is bedoeld voor bijdragen en opmerkingen van bezoekers van onze site (leden en niet-leden). Vermeld altijd uw e-mail adres zodat wij eventueel contact met u kunnen opnemen. Met vermelding van uw e-mail adres kunnen anderen u óók bereiken. Mocht u een bericht achterlaten en nog geen lid van de VBNGB zijn dan nodigen wij u uit om lid te worden. Daar wordt de Vereniging sterker door.
Ons gastenboek wordt gemodereerd. Dat betekent dat uw bericht niet meteen verschijnt; het moet eerst worden vrijgegeven. Het gebruik van aliassen wordt niet toegestaan. Bedenk bij het schrijven dat iedere bezoeker van de site uw stuk kan lezen!
Na weken weer eens op dit forum gekeken. Ik las de stelling van augustus en ik ga ervan uit dat de obstakels die opgeworpen zouden kunnen worden die van Nederland zijn in de vorm van conserverende aanslagen, eventuele bronbelasting, ieder jaar het levensbewijs, ziektekostenverzekering etc.
Net daarvoor las ik het maandelijks bulletin van de U3A, de University of the 3rd Age, regio Costa Brava. Mijn man krijgt nog steeds dat bulletin toegestuurd en ik lees af en toe even mee.
Daar las ik dat 8 van de 10 buitenlandse woningbezitters in Spanje, al dan niet resident, geen flauw idee heeft hoe het zit met vermogenswinstbelasting in Spanje, hoe het werkt als je komt te overlijden (en dat gebeurt ons allemaal) met bezit in Spanje, hoe het werkt als je zelf erft en ga zo nog maar even door. En dan heb ik het niet alleen over de belastingtarieven. Dat is de makkelijke kant.
Ik besef dat als je uiteindelijk overlijdt, waar dan ook, je problemen opgelost zijn. Vaak zijn er nabestaanden, veelal kinderen en kleinkinderen.
Toen wij nog resident waren in Spanje had ik voor mijn kinderen een "wat-te-doen-als-pa-en-ma- alle- twee-tegelijk-dood-gaan-schriftje". Zij vonden dat knap morbide. Net als iedereen leven zij ook graag met de waan van onsterfelijkheid. Als ik er over sprak, werd ik vaak vreemd aangekeken. -tig keren heb ik de opmerking gehoord: daar moet je niet aan denken of dat zoeken de kinderen maar uit. Ik denk dat dat in verdrietige tijden een hele klus is.
In het appartementen complex waar wij wonen, ontmoet ik veel veertigers, vijftigers met één of twee oude ouders in Spanje of Portugal, de zonnige gebieden.
Hun ouders hebben nu al en zullen in de toekomst veel hulp nodig hebben, die hun kinderen niet kunnen bieden, al zouden ze dat willen. Ze kunnen niet continue op- en neer en hebben geen flauw idee wat de gevolgen zouden kunnen zijn in geval van overlijden van hun ouders. Ze zitten zelf nog in de kleine kinderen en in ieder geval hebben ze een baan. Enkelen hebben de ervaring al achter de rug of zitten er midden in. Niet prettig met veel valkuilen.
Niet alleen is zeker Spanje het land van de vele wetten, maar voor buitenlanders schijnt het niet makkelijk te zijn (ondanks allerlei uitspraken van het EHvJ).
Uiteindelijk is het emigratie obstakel dat ik ervaarde opgelost door te remigreren naar Nederland. Voor ons en onze kinderen en kleinkinderen een prettige gedachte. Bovendien kunnen we nu ook nog genieten van die kleintjes.
Het is dus maar hoe je tegen een obstakel aan kijkt.
Net daarvoor las ik het maandelijks bulletin van de U3A, de University of the 3rd Age, regio Costa Brava. Mijn man krijgt nog steeds dat bulletin toegestuurd en ik lees af en toe even mee.
Daar las ik dat 8 van de 10 buitenlandse woningbezitters in Spanje, al dan niet resident, geen flauw idee heeft hoe het zit met vermogenswinstbelasting in Spanje, hoe het werkt als je komt te overlijden (en dat gebeurt ons allemaal) met bezit in Spanje, hoe het werkt als je zelf erft en ga zo nog maar even door. En dan heb ik het niet alleen over de belastingtarieven. Dat is de makkelijke kant.
Ik besef dat als je uiteindelijk overlijdt, waar dan ook, je problemen opgelost zijn. Vaak zijn er nabestaanden, veelal kinderen en kleinkinderen.
Toen wij nog resident waren in Spanje had ik voor mijn kinderen een "wat-te-doen-als-pa-en-ma- alle- twee-tegelijk-dood-gaan-schriftje". Zij vonden dat knap morbide. Net als iedereen leven zij ook graag met de waan van onsterfelijkheid. Als ik er over sprak, werd ik vaak vreemd aangekeken. -tig keren heb ik de opmerking gehoord: daar moet je niet aan denken of dat zoeken de kinderen maar uit. Ik denk dat dat in verdrietige tijden een hele klus is.
In het appartementen complex waar wij wonen, ontmoet ik veel veertigers, vijftigers met één of twee oude ouders in Spanje of Portugal, de zonnige gebieden.
Hun ouders hebben nu al en zullen in de toekomst veel hulp nodig hebben, die hun kinderen niet kunnen bieden, al zouden ze dat willen. Ze kunnen niet continue op- en neer en hebben geen flauw idee wat de gevolgen zouden kunnen zijn in geval van overlijden van hun ouders. Ze zitten zelf nog in de kleine kinderen en in ieder geval hebben ze een baan. Enkelen hebben de ervaring al achter de rug of zitten er midden in. Niet prettig met veel valkuilen.
Niet alleen is zeker Spanje het land van de vele wetten, maar voor buitenlanders schijnt het niet makkelijk te zijn (ondanks allerlei uitspraken van het EHvJ).
Uiteindelijk is het emigratie obstakel dat ik ervaarde opgelost door te remigreren naar Nederland. Voor ons en onze kinderen en kleinkinderen een prettige gedachte. Bovendien kunnen we nu ook nog genieten van die kleintjes.
Het is dus maar hoe je tegen een obstakel aan kijkt.
