Gastenboek
Dit gastenboek is bedoeld voor bijdragen en opmerkingen van bezoekers van onze site (leden en niet-leden). Vermeld altijd uw e-mail adres zodat wij eventueel contact met u kunnen opnemen. Met vermelding van uw e-mail adres kunnen anderen u óók bereiken. Mocht u een bericht achterlaten en nog geen lid van de VBNGB zijn dan nodigen wij u uit om lid te worden. Daar wordt de Vereniging sterker door.
Ons gastenboek wordt gemodereerd. Dat betekent dat uw bericht niet meteen verschijnt; het moet eerst worden vrijgegeven. Het gebruik van aliassen wordt niet toegestaan. Bedenk bij het schrijven dat iedere bezoeker van de site uw stuk kan lezen!
"Na de beelden van de manifestatie in Brussel, gisteren zakte de rok me bijna af." Volgens officiële tellingen waren er 45.000 mensen op de been. Niet allemaal uit Catalonië, de Vlaamse “separatistas” hadden zich ook met hun vlaggen onder de menigte geschaard. Volgens El País waren er ook neo-fascisten en xenofoben bij die hun stem wilden laten horen.
257 autobussen en een aantal charters waren door de A(samblea)N(Nacional) de C(atalunya) en Omniúm ingeschakeld om goed doorvoede, warm geklede Catalanen die zich onderdrukt voelen door de Spaanse Staat naar Brussel te brengen. Die luidt “vrijheid” riepen, zowel voor de gevangen gezette ex-Catalaanse regeringsleden als ook vrijheid eisten van cultuur en woord.
Dat laatste verbaasde me in hoge mate. Ik heb bijna 13 jaar in Catalonië gewoond. Ik bracht er sinds de beginjaren tachtig vele vakanties door. Wat me in al die jaren geleidelijk meer op viel was dat het Spaans (Castiliaans) meer en meer verdween in het openbare leven. Iedereen die per auto naar Spanje reist en bij La Junquera de grens over steekt, zal zien dat zij in “La Jonquera” aangeland zijn. Girona was ooit Gerona, zoals Lleida, Lerida was. Alle wegbewijzering is in het Catalaans. Brieven van instanties zijn steevast in het Catalaans met soms op de achterkant de informatie in het Castiliaans. Met Castiliaans alleen kom je er niet.
In de winkels wordt alles in het Catalaans aangegeven. Als er op producten geen Catalaanse gebruiksaanwijzing staat, kan daar een boete op volgen. Op de scholen is de hoofdtaal Catalaans. Op prive scholen kan dit zowel Catalaans als Castiliaans zijn. De keuze is aan de ouders, de rekening voor het onderwijs ook. In restaurants moet het menu in ieder geval in het Catalaans zijn en ga zo nog maar even door.
Onder ex-President Pujol (de man die een aantal jaren geleden door de mand viel met zijn zwarte geld in Andorra) heeft Catalonië verregaande autonomie gekregen. Zo ook haar eigen politiemacht, de Mossos d’Esquadra. In Sant Feliu kwam ik de Mossos tegen, de Policía Local en de Guardia Civil. De laatste in beperkte mate.
De autonomie ging niet zover als die van het Baskenland, waar de autonome regering de belasting int en een gedeelte afdraagt aan Spanje. Iedere 5 jaar wordt er over die overeenkomst onderhandeld. Dé grote wens van de regeringen in Catalonië, van welke kleur dan ook. Iceta van de PSC heeft er een verkiezingsthema van gemaakt. Ik vermoed zelf dat dit één van de punten is waar Puigdemont en zijn club het over heeft als de woorden “dialoog” en “onderhandeling” gebruikt worden.
De ANC en Omniúm, organisaties die de cultuur van Catalonië bewaken zijn de financiers van alle acties rond de afscheiding. De organisaties kennen hun bestaansrecht in financiële donaties van rijke sympathisanten. Gezien het vele zwarte geld dat in Spanje en zeker Catalonië rond dwarrelt, lijkt er een leuke witwas operatie gaande te zijn. De cheques van euros 100.000 en meer voor de op borgtocht vrijgelaten ex-regeringsleden en ex-voorzitter van het Catalaanse Parlement worden met gemak geschreven door het ANC. Advocaten zullen zeker niet pro-deo werken en Puigdemont en de zijnen in Brussel zullen ook moeten wonen en eten. Om ook hier over de advocaat nog maar te zwijgen.
Kortom we hebben het hier dus over een volk waarvan pak weg 2 miljoen zegt, dat het leeft onder het juk van de Spaanse Staat, dat het geen zeggenschap heeft, dat het zich niet vrij mag uitspreken en dat het ook zijn cultuur niet mag beleven en uitdragen.
Jaarlijks strijken miljoenen toeristen uit de hele wereld neer in Catalonië, waar ze hun handdoeken op het strand leggen, de bezienswaardigheden gaan bekijken, hun “terrasjes pikken”, kortom hun vakantiegeld achterlaten. Toeristen, waarvan de overgrote meerderheid uit een EU-land, die dus hun ogen wegdraaien, de andere kant op kijken en die zich daarvoor vooral moeten schamen. Dat waren de leuzen gisteren. Ik vind het nogal wat. Niet voor niets stelt een EU-gedeputeerde van de Groenen uit Duitsland in een interview vandaag in La Vanguardia, dat de Catalanen hun sympathie van Europeanen na 1-0 hebben verkwist.
Over twee weken de verkiezingen. Ik ben reuze benieuwd of die “mayoría silenciosa” klaarheid kan brengen in dit troebele politieke landschap. Die stille meerderheid van Spanjaarden die ooit in de zestiger jaren uit Andalucía, Galícia, Extramadura etc. naar Catalonië emigreerden. Waarvan velen eigenlijk nog een beetje bang zijn voor de “pure” Catalanen en liever zwijgen. Ik heb begrepen van enkele van mijn vrienden, die tot die categorie Catalanen behoren, dat ze deze keer écht naar de stembus gaan. Misschien moeten de "separatistas" zich eens afvragen of deze zwaar emotionele zaak, daterend uit 1714 wel de economische moeite waard is.
257 autobussen en een aantal charters waren door de A(samblea)N(Nacional) de C(atalunya) en Omniúm ingeschakeld om goed doorvoede, warm geklede Catalanen die zich onderdrukt voelen door de Spaanse Staat naar Brussel te brengen. Die luidt “vrijheid” riepen, zowel voor de gevangen gezette ex-Catalaanse regeringsleden als ook vrijheid eisten van cultuur en woord.
Dat laatste verbaasde me in hoge mate. Ik heb bijna 13 jaar in Catalonië gewoond. Ik bracht er sinds de beginjaren tachtig vele vakanties door. Wat me in al die jaren geleidelijk meer op viel was dat het Spaans (Castiliaans) meer en meer verdween in het openbare leven. Iedereen die per auto naar Spanje reist en bij La Junquera de grens over steekt, zal zien dat zij in “La Jonquera” aangeland zijn. Girona was ooit Gerona, zoals Lleida, Lerida was. Alle wegbewijzering is in het Catalaans. Brieven van instanties zijn steevast in het Catalaans met soms op de achterkant de informatie in het Castiliaans. Met Castiliaans alleen kom je er niet.
In de winkels wordt alles in het Catalaans aangegeven. Als er op producten geen Catalaanse gebruiksaanwijzing staat, kan daar een boete op volgen. Op de scholen is de hoofdtaal Catalaans. Op prive scholen kan dit zowel Catalaans als Castiliaans zijn. De keuze is aan de ouders, de rekening voor het onderwijs ook. In restaurants moet het menu in ieder geval in het Catalaans zijn en ga zo nog maar even door.
Onder ex-President Pujol (de man die een aantal jaren geleden door de mand viel met zijn zwarte geld in Andorra) heeft Catalonië verregaande autonomie gekregen. Zo ook haar eigen politiemacht, de Mossos d’Esquadra. In Sant Feliu kwam ik de Mossos tegen, de Policía Local en de Guardia Civil. De laatste in beperkte mate.
De autonomie ging niet zover als die van het Baskenland, waar de autonome regering de belasting int en een gedeelte afdraagt aan Spanje. Iedere 5 jaar wordt er over die overeenkomst onderhandeld. Dé grote wens van de regeringen in Catalonië, van welke kleur dan ook. Iceta van de PSC heeft er een verkiezingsthema van gemaakt. Ik vermoed zelf dat dit één van de punten is waar Puigdemont en zijn club het over heeft als de woorden “dialoog” en “onderhandeling” gebruikt worden.
De ANC en Omniúm, organisaties die de cultuur van Catalonië bewaken zijn de financiers van alle acties rond de afscheiding. De organisaties kennen hun bestaansrecht in financiële donaties van rijke sympathisanten. Gezien het vele zwarte geld dat in Spanje en zeker Catalonië rond dwarrelt, lijkt er een leuke witwas operatie gaande te zijn. De cheques van euros 100.000 en meer voor de op borgtocht vrijgelaten ex-regeringsleden en ex-voorzitter van het Catalaanse Parlement worden met gemak geschreven door het ANC. Advocaten zullen zeker niet pro-deo werken en Puigdemont en de zijnen in Brussel zullen ook moeten wonen en eten. Om ook hier over de advocaat nog maar te zwijgen.
Kortom we hebben het hier dus over een volk waarvan pak weg 2 miljoen zegt, dat het leeft onder het juk van de Spaanse Staat, dat het geen zeggenschap heeft, dat het zich niet vrij mag uitspreken en dat het ook zijn cultuur niet mag beleven en uitdragen.
Jaarlijks strijken miljoenen toeristen uit de hele wereld neer in Catalonië, waar ze hun handdoeken op het strand leggen, de bezienswaardigheden gaan bekijken, hun “terrasjes pikken”, kortom hun vakantiegeld achterlaten. Toeristen, waarvan de overgrote meerderheid uit een EU-land, die dus hun ogen wegdraaien, de andere kant op kijken en die zich daarvoor vooral moeten schamen. Dat waren de leuzen gisteren. Ik vind het nogal wat. Niet voor niets stelt een EU-gedeputeerde van de Groenen uit Duitsland in een interview vandaag in La Vanguardia, dat de Catalanen hun sympathie van Europeanen na 1-0 hebben verkwist.
Over twee weken de verkiezingen. Ik ben reuze benieuwd of die “mayoría silenciosa” klaarheid kan brengen in dit troebele politieke landschap. Die stille meerderheid van Spanjaarden die ooit in de zestiger jaren uit Andalucía, Galícia, Extramadura etc. naar Catalonië emigreerden. Waarvan velen eigenlijk nog een beetje bang zijn voor de “pure” Catalanen en liever zwijgen. Ik heb begrepen van enkele van mijn vrienden, die tot die categorie Catalanen behoren, dat ze deze keer écht naar de stembus gaan. Misschien moeten de "separatistas" zich eens afvragen of deze zwaar emotionele zaak, daterend uit 1714 wel de economische moeite waard is.
